harp.web-log.nl

Welkom!
Op de web-log van menvereniging Harp;

Het Aangespannen Recreatie Paard.
Op deze web-log komen foto's van aktiviteiten, de agenda, nieuwtjes en andere wetenswaardigheden. Als u op de foto's klikt krijgt u ze in groter formaat. Mocht u zelf een leuk verhaal of nieuwtje hebben zien we dat graag tegemoet! Op elk stukje kan gereageerd worden. Veel plezier!

Secretariaat: Marriele Schultink 0524-563885, email adres: fabian-marriele@online.nl

Karrespoor:Arjan Ramaker a.ramaker@wxs.nl

Elke maandagavond clubavond van 19.00 tot ongeveer 23.00 uur op manege de Hoogenweg, in de winter zijn daar de lessen en in de zomer worden er vanaf daar vaak buitenritten georganiseerd.

Afsluiting

Op het moment dat ik dit schrijf is het somber buiten. Regen en donkere wolken zijn het buitenbeeld. Eén van de honden kwam al eens even checken of het niet tijd werd om de kachel aan te doen maar koud is het nog allerminst dus dat is niet nodig. Hij houdt van warmte op zijn oude botten en is weer naar de hondenkamer gegaan waar hij zich tussen de warme dekens op de bank heeft genesteld. Vanuit de keuken hoor ik hem snurken. Wat een leven…

Met onze dames en heren gaat het gelukkig allemaal naar wens. Puzzel wordt letterlijk dik. We hebben haar nog een paar keer voor de wagen gehad maar de laatste keer besloten we halverwege de rit maar terug naar huis te gaan. Ze stond helemaal te pompen met haar ademhaling. Ook het draven, wat haar lust en haar leven is, lukte alleen met de nodige aanmoedigingen. Niet Puzzel zoals we haar kennen.

We zien haar ook regelmatig in de bak of in de wei staan staren. Kennelijk vind ze het best zwaar, drachtig zijn. Neemt niet weg dat ze ook ineens overeind uit haar seance kan schieten om er in vol galop er vandoor  te gaan. Ze geeft zich snel over aan de waan van het moment. Paard eigen gedrag. Tijdens het zoveelste consult met Special bij de dierenarts heb ik hem maar eens gevraagd wat zijn mening was over het al dan niet meer mennen met haar. Zijn advies was duidelijk; “De chef moet haar behandelen als een zwangere dame”. Wel op conditie houden en lekker lopen maar niet meer te veel willen in de arbeid. Ondertussen hopen wij op veel vruchtwater en een normaal geproportioneerd veulen. Ze moet immers nog tot mei!

En omdat ik Special toch mee had kon ik ook ons idee voorleggen haar mee te nemen naar de menvereniging. Uitgelegd wat we daar doen en gevraagd of hij bezwaar zag. Geen enkel!

Het is een gezonde dame met inmiddels wel wat conditie waar het heel goed voor is. Als ze het leuk vind zeker gaan doen! Manlief weer blij, want tja, wel opgegeven voor de men lessen en we willen toch ook wel blijven mennen! In het ergste geval namen we dan Nellie maar mee, de kruising haflinger van de buren. Maar dat is toch anders dan je eigen paard dus blijdschap al om. Dan moest er nog wel even flink geoefend worden want dat was weer een beetje in het slop geraakt. Ik rij Special twee keer in de week onder het zadel en dat gaat uitstekend, maar voor de koets had ze nog niet zoveel gestaan. Was zo op één hand te tellen…. Dus is er een aantal keren flink met haar geoefend en ze genoot zichtbaar.

Maar wel op een ‘side pull’ hoofdstel zonder oogkleppen! Bitloos dus. “Wat er gebeurt, er komt geen bit meer in die mond, je leert het maar zo!” Veel stem werken en ik heb Special andere commando’s aangeleerd dan manlief Puzzel, wat soms enige verwarring opleverde. Maar het enthousiasme was er niet minder om en  al snel draafden ze met z’n beidjes genietend door de landerijen. Toen dat goed ging een stukje bouw gemend en dat ging ook helemaal niet onaardig. En maandagavond was het dan zover, ze mocht mee naar de manege voor de mensles. Dat we glommen van trots zal niemand zijn ontgaan die avond, wat deed ze het super! De eerste les met een nieuwe instructeur die veel individuele aandacht gaf aan de menners. Hij kende ook het bitlos mennen en Special en manlief hebben veel geleerd die avond. Drijfnat was ze, maar wat was ze trots en wat deed het haar zelfvertrouwen goed. Daar plukken we nu nog de vruchten van. De reacties waren ook heel divers. Eerst enige twijfel, want was ze niet heel mager geworden onze Puzzel? Of is het ‘dat andere peerd’. Of het niet levensgevaarlijk was zonder bit te mennen? Nou, we zullen niemand klakkeloos adviseren om bitloos te gaan rijden of mennen. Special is er geschikt voor en heeft het zo aangeleerd gekregen. Special is “bom proof” en heeft geleerd op stem commando een noodstop te maken. Voor alle paarden, bitloos of met bit geldt natuurlijk; het blijft een dier. En is volle paniek waarbij je het contact met je paard kwijt bent is alle controle ook weg, bit of niet.

Ook wordt ons nog regelmatig gevraagd of we nog iets gehoord hebben van de handelaar.

Tot op gisteren was dat niet het geval. De Nederlandse Tinker stamboekvereniging, waar we ongelooflijk veel steun van mogen hebben ontvangen, had ons gevraagd ons verhaal ongecensureerd op papier te zetten. Wat ze graag wilden publiceren als waarschuwing voor iedereen. Met de namen gefingeerd hebben we dat gedaan en  kennelijk kwam het blad gisteren uit en herkende ze zichzelf. Waarop een reactie per mail kwam; (ongecensureerd alleen namen weggelaten)

Vandaag kreeg ik de Battie in de bus.
Ik verneem dat jullie een paspoort hebben laten maken.
Dat was niet de afspraak.
Voor Special/Linda dr paspoort ligt alles bij ICS Belgie.
De wachttijd daar is op dit moment 5/6 maanden.

Ik begrijp niet dat jullie geen contact genomen hebben dat het te lang duurde of wat dan ook.
Jullie wisten dat ik het daar naar toe gestuurd had.
Jullie hebben nu heel goed gespeeld om Special niet te moeten betalen.
Ik hoop dat het lekker voelt.
Proficiat.
Jammer dat het zo moet lopen, maar als jullie je daar goed bijvoelen.
Ik heb oprecht geprobeerd jullie een goede irish cob te bezorgen.
Maar door bepaalde hectiek zijn er dingen aan me voorbij gegaan jammer dat je denkt dat ik je bewust heb proberen belazeren.
Mag ik je eraan herinneren dat jij haar zo graag zo snel mogelijk thuis wilde hebben.
Maar goed je hebt nu een fijn rijpaard gratis en voor niets.
Mag ook wel eens meezitten he.

Duidelijk mag zijn dat onze waarheden en gevoelens nogal uit één liggen. Respecterend dat dit haar visie en mening is sluiten wij dit hoofdstuk hiermee af.

José

Marathon Ane 2009

Hier een selectie van de foto's:

http://harp.web-log.nl/photos/marathon_ane_2009/index.html

Van elke combinaite zijn meerdere foto's gemaakt maar het is onmogelijk om alles te plaatsen. Wil je ze zien/hebben dan kun je een mail sturen naar hutsje@hotmail.com.

Hier ook nog een paar:

Power Horse Competitie Nagele

15 Augustus was ik in Nagele en heb daar foto's gemaakt, er staat een selectie hier:

http://mellowmerit.web-log.nl/photos/power_horse_competitie_na/index.html

en hier staan alle foto's:

http://picasaweb.google.com/Hutsje/PowerHorseCompetitionNagele2009?feat=directlink

en een kleine selectie:

Kutschfahrt 5 september Wilsum

Hier wat foto,s van zaterdag 5 sept 2009 buitenrit in Wilsum . Het is een mooie dag en een mooie rit geweest . S,morgens daar de bossen en s,middags over de vlakte

Groeten Henk en Jose

Hallo hier sind ein paar Eindrücke von der Kutschfahrt! Vielen Dank noch einmal für´s mitnehmen!

Friedchen und Martha

http://harp.web-log.nl/photos/fotos_von_der_kutschfahrt/

Speciale tand

We zijn (nog steeds) zwanger! Puzzel welteverstaan… Op twaalf weken hebben we opnieuw een scan laten maken en dr. Schnabel riep verrukt: “So, das ist ein grosen jungen!”

Eerst dacht hij dat het er twee waren maar gelukkig was dat niet het geval. En de muts is echt drachtig, de kleine mannen maar ook haar grote vriendin moeten het nogal eens ontgelden…. Lange hoeven waar ze zomaar op staan! Ze pikken het allemaal…. De groeihormonen doen haar ook zichtbaar goed, wat is ze mooi op dit moment!  We mennen nog wel met haar, zolang ze tussen het eenspan past kan dat ook prima. Haar conditie is uitstekend.

Onze Special doet het uitstekend. We zijn zo ongelooflijk trots op haar. Zoals ik in de vorige column al aanhaalde ben ik begonnen met een training ‘horsemenship’ bij Stichting Paarden met Plezier in Gólenkamp (dld) . Grondwerken, loswerken en rijden. Wat gaaf!!

Omdat we nog huiverig zijn voor de vatbaarheid van Special train ik met één van de paarden van de stichting. Afra, ook een schatje. Thuis krijg ik les, op Special, van een duitse kennis. Ze gaat op zondagavond mee naar de les en op dinsdagavond trainen we samen met onze paarden hier thuis. Special geniet er zichtbaar van en ze gaat met enorme sprongen vooruit. Afgelopen donderdag ben ik voor het eerst met haar een klein buitenritje wezen maken. Allebei vonden we het best wel spannend maar ik zei tegen haar; “Kom op Special, dit kunnen we samen!” 

Waar ze het een beetje spannend vond, er liep plots iemand achter ons, ben ik afgestapt en zijn we samen verder gelopen. Inwendig een beetje balend want het was een flink stuk naar huis terug, en dat helemaal lopend… Op een gegeven ogenblik  ben ik weer opgestegen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.. en zijn  we in forse stap weer naar huis gestapt.  Daar genoot ze zichtbaar van. Ze moet leren dat ze sterk genoeg is alleen op stap te gaan, met  berijder,  en dat ze ook weer thuis wordt gebracht. Veel wandelen en veel oefenen. Ik rijd haar bitloos, op dit moment met een side pull. Met als doel met een ‘bosel’ te gaan rijden. Van internet weet ik inmiddels dat dit bij de indianen weg komt en het spreekt me wel aan, deze manier van leiden. We hebben bewust gekozen voor bitloos vanwege Special haar “slechte gebit”. Manlief heeft het er al sinds haar komst over dat Special ook voor de koets moet en zelfs het tweespan koetsiersbewijs wordt aan gedacht. Maar dat houdt in dat je dan bitloos moet gaan mennen met Special! “Dat is gewoon een kwestie van oefenen!”  En wat aan de kant van de bak zo eenvoudig lijkt is in praktijk nog ‘so einfach nicht’!

Met de side pull hebben we Special voor de sulky gehad. Ze vind het prachtig al die nieuwe dingen leren. Alleen is bitloos mennen met een lerend paard niet zo gemakkelijk dan dat je een beleerd paard voor de wagen zet op bit. We leren Special “links en rechts” op stemcommando uitvoeren, waarbij ze iets ondersteunt wordt door een teugelhulp te geven. Special genoot, maar de menner had het hemd nat op de rug! Dat is wel even wat anders!! Maar wat ging ook dit goed!!!

Als een berg heb ik opgezien tegen de gebitssanering van Special. Ons ‘ouwe meissie’ moest hiervoor wel onder volledige narcose! Zaterdag was het dan zover, het moest gebeuren. Al vrij vlot was ze onder narcose en dr. Schnabel verbaasde zich over de ‘slechte kiezen’. “Voel toch eens!”  En ik voelen… jahaa..hevige heuvels op die kiezen… En er werd geraspt en geraspt.. maar het hielp niks!

Toch de mond nog maar eens wat verder open. De kreet die geslaakt werd is niet voor herhaling vatbaar maar duidde wel de ernst in één woord aan. De “slechte” kies lag op zijn zij in haar kaak!

Hij zat ook al wat los en na enig wrikken was hij daar! Ik zal hem u niet onthouden:

Deze boosdoener  moet haar veel pijn gedaan hebben. Het ging allemaal zo ongelooflijk snel, dat ik me amper zorgen heb kunnen maken. Ze mocht een half uur tot drie uur slapen na de behandeling. Samen hebben we de gebruikte spullen naar de auto gebracht en met dat ik terug loop naar de wei staat Special alweer lekker te kauwen in het gras. Nog een beetje wankel maar als rechtgeaarde tinker kan je al dat groen toch niet laten staan zonder er van te eten!

De leeftijd is een schatting na het twintigste levensjaar en niet meer goed te zien aan het gebit. Schnabel schat haar leeftijd tussen de 25 en 30 jaar oud. Hij hoorde dan ook met verbazing aan dat ze haar brokken en haver ongeweekt eet. En nu de tand eruit is gaat het nog beter!

Een Special(e) tand!

Zomercompetitie

Foto's zijn geplaatst: http://harp.web-log.nl/photos/zomercompetitie/

Coole meid……

Puzzel is drachtig! We gingen niet al te hoopvol naar de scan met Puzzel. Al twee keer teleurgesteld dus de derde keer met enige voorzichtigheid er naar toe. De dierenarts grapte voor het scannen dat hij al zes veulens had gezien die morgen, en hij de dag graag wilde afsluiten met een zevende. ‘Als ze drachtig is drink ik er vanavond een schnaps op!’ Gespannen keken we alle drie naar het beeldschermpje en warempel een heel mooi zwart vlekje.. BINGO! De dierenarts zijn schnapsje, wij ons feestje. Hij bekende eerlijk het niet verwacht te hebben omdat de baarmoedermond niet helemaal geopend stond, wat de kans aanzienlijk verkleinde. Hij was dus net zo aangenaam verrast als wij..

De print van de echo is na thuiskomst gelijk ingelijst en al onze vrienden en bekenden hebben een mail ontvangen; “Oh wat zijn we heden blij..!”

Al is het dan allemaal nog pril, we hopen volgend jaar eind mei het mooiste tinker veulen te krijgen wat er ooit geboren is.

Puzzel is echt ‘zwanger’. Haar hoeven groeien als kool en ze is erg aanhankelijk maar ook sneller geïrriteerd dan normaal. De groepsleden moeten het nog weleens ontgelden..

Ze is stellig van mening dat er nu al gegeten moet worden voor twee en dat ze het eten van de ander haarzelf toe kan eigenen.

Special moest erg aan het idee wennen dat Puzzel een kindje krijgt en zij niet. Als Puzzel terug kwam van de inseminatie werd ze flink besnuffeld van achteren en Special’s hoofd sprak boekdelen; dat wil ik ook! “Nou Spes, dat doen we maar niet meer op jou leeftijd. Wordt jij maar oma Special.” Ik geloof dat ze daar wel in berust. Ze kan een enorme steun zijn voor Puzzel omdat ze al baby’s heeft gehad en ze haar ervaring kan delen met Puzzel. Samen moederen en een kleintje opvoeden wat blijven mag.

Met Special gaat het inmiddels uitstekend, ze groeit prima. Haar conditie gaat met sprongen vooruit en het doelloos staren zien we haar bijna niet meer doen. Ze begint ook wat meer spieren te krijgen. Waar ik me dan eerst een hoedje van schrik, want er zit een bult!! Spieren…dus..

Ze kan steeds langer getraind worden en ze pakt het ook heel goed op. Ook in de groep zie je dat ze zich niet meer alles laat vertellen door die kleine bonte shetland draak en ze zich niet zomaar meer laat wegjagen. Ze is heel selectief is de benadering naar mensen. De ene keer komt ze naar de rand van de bak en laat ze zich bewonderen en voorzichtig kroelen, de andere keer verstopt ze zich in de stal of staat ze op afstand te kijken en vertikt het te komen. Ik vermoed dat bepaalde bewegingen, klanken of geuren herinneringen bij haar oproepen die dit gedrag oproepen.

Manlief heeft haar inmiddels al een aantal keren voor de sulky gehad. “Niet afwachten, gewoon doen en dan zien we wel. Special, de baas gelooft er in dat je dit kunt dus we gaan het gewoon doen!”

In eerste instantie vond ze het heel spannend. Wat ga je doen baas? Intuigen leek ze wel te kennen, heel ontspannen laat ze het toe. Maar dat de leider dan achter je gaat zitten in dat wagentje en jij moet alleen vooruit stappen vond ze heel spannend. Als ze het zat is zet ze de achteruit aan. Met de sulky is dat niet zo erg, daar kukel je zomaar niet mee om.

Dus flink oefenen, en het gaat al steeds beter. De eerste keer durfde ze met geen mogelijkheid in draf, nu durft ze het met heel veel aanmoediging aan om te draven.

En een gangwerk…!  Om van te smelten…. Voor een tinker heeft ze hele ruime gang en ze zweeft voor de wagen. Het is alleen al prachtig om te zien. Heel anders dan met Puzzel voor de wagen.

Afgelopen week heeft ze zelfs therapeutisch gewerkt. De buurvrouw durfde met geen mogelijkheid op de koets. Terwijl ze voor een volle hengst onder het zadel haar hand niet omdraait. Dat beeld moest aangescherpt worden en na wat aandringen kwam ze een oefenritje maken.

Vol enthousiasme stapte ze na een oefensessie weer van de sulky af. Weer een enthousiaste menner er bij!

Er moet flink geoefend worden want als Puzzel over een half jaartje niet meer tussen het eenspan past zal Special voor de wagen moeten. We willen wel blijven mennen. Op dit moment oefen we nog veel met de sulky en in de wei. Ze moet nog beter leren op commando’s te reageren en op hand en teugel ondersteuning. Gisteravond hadden we het zo over haar en al tellend kwamen we erop dat ze inmiddels negen weken bij ons woont. Niet te geloven, negen weken geleden stapte er een onzeker meisje uit de trailer. Wat zich nu ontpopt als lekkere coole meid die zich niet gek laat maken, met een eigen willetje… Mooi om te ervaren dat ze durft aan te geven wat wel en niet te willen. De wormkuur wil ze bijvoorbeeld niet. Daar was helaas voor haar, geen discussie over mogelijk; opeten! Dat doet ze dan gelaten maar geloof maar niet dat er dan nog een knuffel af kan! 

Als je dan even later weer in de bak komt is alles weer vergeten en vergeven..

Inmiddels ben ik begonnen met de horsemenship training, super leuk!

Maar daarover de volgende keer meer.

Belazerd en verrijkt….

Schrijf je nog wel, wordt me al gevraagd. Natuurlijk, maar ik ben weer veel te laat! De tijd vliegt me weg en voordat ik het weet is de maand weer om. Wat hebben we inmiddels al genoten van prachtige zomerdagen. Waarbij ik dan gelijk maar hoop dat die dagen niet van de zomer worden afgesnoept. We zullen het zien…      

We zeggen geregeld tegen elkaar ‘bij ons kan er nooit iets normaal gaan’. Op het moment dat je denkt dat alles lekker rustig verloopt en er wat rustiger vaarwater lijkt te zijn keert het tij.

Onverwacht en geheel onverwacht kregen we gezinsuitbreiding. Voor Pasen moesten we de moeilijke beslissing maken onze grote vriend Tijger in te laten slapen. Hij was op en na nog veertien dagen te hebben gedokterd moesten we hem laten gaan. Een kennis van ons had op dat moment een nest van 15 puppen liggen. Waarvan vier ‘grijstijgers’ of ook wel ‘niet erkende kleur’ (Merle). Waar er nog één reu niet van verkocht was. Het moest zo zijn, die moest bij ons komen wonen. En zo breidde Vriend ons gezinnetje uit. Niet dat zijn komst het gemis of verdriet verzachtte maar uitkijken naar iets nieuws maakte het er iets gemakkelijker op.         

In de vorige column vertelde ik al dat we graag een veulen bij onze Puzzel willen. Nou kennelijk dacht moeder natuur hier iets anders over. Waar Puzzel altijd netjes volgens schema  hengstig was, liet ze nu op zich wachten. De dierenarts gaf haar een middel om hengstigheid op te wekken maar ook dat leverde niet het gewenste resultaat. Dan maar iets drastischer en haar hengstig spuiten. Daar reageerde ze fors op. En met een prachtig ei, waar de dierenarts zeer tevreden over was. Dus op naar Ees om zaad te halen en te insemineren.  Na de tweede inseminatie was het ‘mooie ei’ weg. Er zat nog wel een redelijk ei en omdat we toch nog maar voor de zekerheid twee rietjes hadden gehaald heeft hij ze ook maar geïnsemineerd. Je kunt nooit weten waar het nog goed voor is. Onze hoop is gevestigd op het ‘mooie ei’ wat na de tweede inseminatie ‘weg’ was. Over een paar weken weten we meer.

Nou levert dat nog geen tweede, geheel onverwachte, gezinsuitbreiding op..                                       Dat is een verhaal apart.                                                                                                              Begin april werden we benaderd door een kennis die een paar Tinkers bij een ‘foute handelaar’ had weggekocht. Omdat het hier mooie dames betrof was de kennis van plan eerst met deze dames te gaan fokken. Eén van de dames was echter wel erg mager en haar gebit was hakerig. Duidelijk slecht voor gezorgd. Deze dame moest voorlopig niet teveel belast worden maar verdiende een plekje voor het leven. Of het niet wat voor ons was… Ik had immers wel eens geroepen dat ik nog wel een keer ‘een ouwetje’ wilde hebben.

Een sneu verhaal, en een week hart gaan niet samen.

“Lotte” zou een jaar of negen zijn. Precies was het niet bekend. Ondanks alles wat ze meegemaakt zou hebben was ze nog wel heel erg lief en mensgericht. En ik viel als een blok voor haar. Manlief kreeg het vanaf de zijlijn wat mee en dacht dat loopt zo’n vaart zomaar nog niet. Het viel dan ook even rauw op zijn dak toen ik hem meldde dat Special (zo heb ik haar genoemd) bij ons zou komen wonen. Maar hij vond het na een nachtje overdenken oké dat ze kwam. Special kwam en vond snel haar plekje in de groep. Wat we raar vonden was dat ze zo’n jeuk had. We zagen de dierenarts regelmatig vanwege Puzzel en we hebben haar verhaal voorgelegd aan hem. Ik kom dadelijk na het spreekuur langs! zei hij.

En zo kwamen we er achter dat “Lotte” “Lotte” niet is. Haar chip is zo gemanipuleerd dat deze niet leesbaar meer is. Haar paspoort is vals en haar gebit zegt ons dat ze geen negen is maar negentien! Vandaar het slechte gebit en haar magere verschijning. De stakker kon gewoon niet goed meer eten.

Alle kwartjes vallen op hun plaats. We begrijpen nu waarom Special angstig was voor alles met een stok. We begrijpen nu waarom ze bang was als we haar hoofd wilden kriebelen.

Haar angst voor mannen. We begrijpen nu ook waarom ze soms tijden stond te staren, alsof ze dwars door je heen keek.

Ik was met de kennis waar we haar van overnamen overeen gekomen dat zij Special hier plaatste en zij er een veulen van zou krijgen. Dus nog voor ze hier kwam was ze een paar keer bij de hengst geweest. De dierenarts keek erg bedenkelijk bij dit idee. Dat is op deze leeftijd toch niet wenselijk meer. Even afwachten maar en binnenkort scannen.

Pas toen doordrong hoe we belazerd waren hebben we contact gezocht met onze kennis waar we haar van hebben. Waarop we een iets minder prettig telefoongesprek hebben gevoerd. Kennis zegt dit ook niet geweten te hebben en vond het allemaal even vervelend. Wat nu? Want ja, iedereen begrijpt dat zij ook niets had aan een merrie van deze leeftijd. Nou, dat is niet zo moeilijk.. Special blijft hier! Maar naar je veulen kun je fluiten!

Inmiddels ontpopt onze Special zich als een hele fijne merrie, zeer cool in het hoofd. Ze is een enorme meerwaarde in onze groep en brengt rust en vreugde. Rust voor Puzzel die zich toch gaat meten aan haar coolheid. Samen zijn het dikke vriendinnen. Jules heeft een nieuwe ‘mama’ vanaf het moment dat hij haar zag. Special vond het in eerste instantie maar een vreemde snuiter maar accepteert dat hij zichzelf als haar geadopteerde zoon ziet.

En Drommel? Die is zo trots als een aap. Special ziet hem als haar meerdere in de kudde en dus kan hij de baas spelen! Het is geen gezicht een dravende, inmiddels wat vollere, tinker door de wei gedreven zien worden door een bont mini shetje. Special is ongelooflijk braaf, ongelooflijk lief en ongelooflijk speciaal! We zijn er nog niet met haar. Het gebit moet nog in de renovatie en ze heeft nog wel even tijd nodig om zichzelf te worden, ons helemaal te vertrouwen voordat we echt met haar gaan werken. Iedere dag maken we stappen voorui met haar en we gaan het samen winnen, daar ben ik van overtuigd. We hopen haar nog eens in twee span voor de wagen te hebben. En ik ga wat met haar rijden. Het allerbelangrijkste is dat deze prachtmeid een plekje voor het leven heeft gevonden en ze hier fijn oud mag worden. Velen om ons heen roepen; daar ben je mooi mee belazerd! Tja, feitelijk is dat ook zo… alleen voelt het voor ons en de kudde als verrijking. We genieten volop van en met haar en we hopen op nog heel veel gezonde jaren, want dat verdiend ze!    

Aktiviteiten mei/juni

11 mei:  Buitenrit bij H. Beniers

18 mei: Speelavond manege Hoogenweg

23 mei: Arrienfamilierit met hindernissen

25 mei: Zomercompetitie

30 mei: Dressuur/vaardigheid manege Hoogenweg

6 juni: Rit met Gehandicapten manege Hoogenweg

8 juni:  Buitenrit J.H. v/d Berg vanuit Ane

15 juni: Zomercompetitie

Onze mooie Juul

In column 21 vertelde ik van de relatie tussen Drommel en Juul. Vriendschap is niet af te dwingen, dat hadden we er wel van geleerd. Nou, niets is kennelijk minder waar! De tijd heeft de bewering ingehaald.                                                                                                                                                                                

We hebben Juul gekocht in de veranderstelling dat de informatie die we over hem kregen klopte. Wij gaan er altijd nog vanuit dat de mens in zijn diepste wezen eerlijk is.  Natuurlijk hebben we in ons enthousiasme niet goed in dat bekkie gekeken. Terwijl we hem niet gekregen hebben dus dat paard hadden we best in de bek mogen kijken. Niet gedaan, dus ook niet gezien dat Juul twee ruin tanden heeft naast elkaar. Iets niet helemaal goed gegaan met wisselen en geen aandacht aan besteed. Maar goed, hij heeft er geen last van en het staat best charmant als die lip er wat op blijft liggen… Dat hij vier jaar oud zou zijn geloofden we ook op het woord. Of het helemaal zo is twijfelen we inmiddels wel een beetje aan. Zijn gebit ziet er toch iets anders uit dan die van Drommel, die echt wel vier jaar is. Dat vind de paarden dierenarts zelfs, dus die geloven we maar. Juul wil de klep niet zolang open houden dat we met het boekje er naast zijn gebit en die op het plaatje kunnen vergelijken, dus dat werkt ook niet. Wat ons ook opgevallen was is dat hij weinig rolde en als hij rolde hij dat erg stijf en met vier benen stijf in de lucht deed. Als een echte oude knol! Maar ach, dat zou ons wat we vinden hem leuk en lief en daar gaat het om. Toen hij kwam zagen we ook voor het eerst zijn entingenboekje, niet naar gevraagd om in te zien tijdens ons bezoekje aan hem. De eigenaren vertelden dat hij geënt was en daar was ook geen woord van gelogen. Alleen was dat maar één keer gebeurt vlak  voor ons bezoek! Toen Juul hier kwam hebben we ze alle drie ontwormd. Je weet maar nooit.. Ik had ergens gelezen dat het wenselijk was hem drie dagen voor transport te laten ontwormen. Ergens had ik daar geen vertrouwen in dus direct a aankomst maar gedaan en gelijk alle drie. Daar kwam niks geks op dus we gingen er vanuit dat ze dat wel netjes gedaan hadden. Tien weken later ontwormen we weer volgens schema. En een paar dagen erop kwam er reactie!                     

Juul poepte wormen en niet te weinig ook! En sindsdien knapt hij op! Juul is minder anstig, maakt veel meer contact, is opener. Hij vind knuffelen en kroelen nu heerlijk . En hij is dikke maatjes met Drommel!  Juul heeft gemerkt dat spelen echt geweldig leuk is en Drommel daar wel voor te porren. Het is prachtig om te zien hoe ze elkaar uitdagen om het spel te beginnen. Meestal is Juul de leider daar in. Af en toe doet Puzzel ook mee en lijkt het hier wel wild west! De eerste keer wisten we niet wat we zagen! De eerste gedachte was paniek of erger nog; knok! Maar niet dit…!                              

Het is een prachtig schouwspel en ze vinden het extra leuk om, om de kruiwagen en de baas en vrouw heen te racen als die in de wei zijn. Ook kan hij weer ‘normaal’ rollen en is niet stijf meer.               

Hij heeft zelfs voor het wagentje gelopen! En hij vond het leuk! We hebben eerst nog wat geoefend alleen in het tuig. Vorige week had manlief een parcourtje uitgezet om met Puzzel wat te trainen en heb ik Drommel getraind in het tuigje, wat ook heel goed ging. Toen het koetsje van Juul genomen en hem er in gespannen. Hij vond het heel spannend maar liep er trots als een pauw voor! Manlief liep achter het wagentje en hem wat door het parcourtje gemend. Heel voorzichtig en Juul de hemel in prijzend. Geweldig. Na een kwartier is hij dan helemaal op. Nadat we hem snel hadden  uitgespannen  en weer in de bak hadden gezet stond hij helemaal te soezen, oogjes vielen dicht. En gapen! Hij had heel wat op te slaan in die hersenen van hem.

Maar wat zijn we trots op hem, onze mooie Juul!

nieuws voor actieve leden op menwedstrijden‏

Hallo allemaal,
 
Van de KNHS kreeeg ik bericht en dit heeft ook in de mensport gestaan 
dat er wijzigingen zijn in de wedstrijdregelementen voor de 
duidelijkheid heb ik ze hier onder bijgezet dus geef hier met zijn allen 
even acht op.
 
Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie
Reglementswijzigingen Mennen
 
Reglementswijzigingen Disciplinereglement Mennen per 1 april 2009
 
De voorgestelde wijzigingen zijn per artikelnummer cursief weergegeven.
 
Toevoeging aan artikel 401, lid 2.5 (soorten wedstrijden)
 
Jeugdrubrieken
Een wedstrijdgevende organisatie kan jeugdrubrieken uitschrijven.
 
Leeftijden van de deelnemers:
minimum leeftijd deelnemer minimum leeftijd groom(s)
Enkelspan pony 8 18
Tweespan pony’s 10 18
Enkelspan paard 10 18
Tweespan paarden 12 18
 
De leeftijd wordt gemeten in het jaar, dat men deze leeftijd bereikt.
De maximum toegestane leeftijd van de menner is t/m het jaar waarin 
hij/zij 18 jaar wordt.
 
Voor jeugdrubrieken gelden de volgende aanvullende/afwijkende regels:
• Voor alle rubrieken geldt een helmverplichting.
• De groom moet minimaal 18 jaar zijn.(weghalen)
• Bij een tweespan is een tweede groom toegestaan.
• De groom mag omwille van de veiligheid ingrijpen (overnemen van 
leidsels, zweep en rem)
• De kledingkeuze is vrij mits de veiligheid niet in het geding is.
• Een deelnemer moet lid zijn van de KNHS, maar behoeft geen startkaart 
te hebben.
• In jeugdrubrieken mag niet met hengsten worden gemend.
• De resultaten van jeugdrubrieken worden niet geregistreerd, wel worden 
de rijders op de wedstrijd geklasseerd.
• Voor de beoordeling van de dressuur en de vaardigheid geldt, dat er 
minimaal één jurylid moet zijn.
• Het niveau van de jeugdrubrieken is voor dressuur klasse B en voor 
vaardigheid klasse L.
 
Hobbyrubrieken
Een wedstrijdorganisatie kan hobbyrubrieken uitschrijven. Voor 
hobbyrubrieken gelden de volgende aanvullende/afwijkende regels:
• De kledingkeuze is vrij mits de veiligheid niet in het geding is.
• Een deelnemer moet lid zijn van de KNHS, maar behoeft geen startkaart 
te hebben.
• De resultaten van Hobbyrubrieken worden niet geregistreerd, wel worden 
de rijders geklasseerd.
• Voor de beoordeling van de dressuur en vaardigheid geldt, dat er 
minimaal één jurylid moet zijn.
• Het niveau van de Hobbyrubrieken is voor dressuur klasse B en voor 
vaardigheid klasse L.
 
 
 
Toevoegen aan Artikel 502, lid 2.7 (soorten wedstrijden)
 
Jeugdrubrieken.
Een wedstrijdgevende organisatie kan jeugdrubrieken uitschrijven. Een 
wedstrijdgevende organisatie, die jeugdrubrieken uitschrijft, mag de 
drie onderdelen afzonderlijk of in verschillende combinaties laten 
verrijden.
 
Leeftijden van de deelnemers:
minimum leeftijd deelnemer minimum leeftijd groom(s)
Enkelspan pony 8 18
Tweespan pony’s 10 18
Enkelspan paard 10 18
Tweespan paarden 12 18
 
De leeftijd wordt gemeten in het jaar, dat men deze leeftijd bereikt.
De maximum toegestane leeftijd van de menner is t/m het jaar waarin 
hij/zij 18 jaar wordt.
 
Voor jeugdrubrieken gelden de volgende aanvullende/afwijkende regels:
• Voor alle wedstrijdonderdelen geldt een helmverplichting.
• De groom moet minimaal 18 jaar zijn.(weghalen)
• Bij een tweespan is een tweede groom toegestaan.
• De groom mag omwille van de veiligheid ingrijpen (overnemen van 
leidsels, zweep en rem)
• De kledingkeuze is vrij mits de veiligheid niet in het geding is.
• Een deelnemer moet lid zijn van de KNHS, maar behoeft geen startkaart 
te hebben.
• In jeugdrubrieken mag niet met hengsten worden gemend.
• De resultaten van jeugdrubrieken worden niet geregistreerd, wel worden 
de rijders op de wedstrijd geklasseerd.
• Jeugdrubrieken moeten door minimaal één jurylid beoordeeld worden.
• Het niveau van de jeugdrubrieken is in de drie onderdelen (dressuur, 
vaardigheid en marathon) gelijk aan de klasse 1.
 
Hobbyrubrieken
 
Een wedstrijdgevende organisatie kan Hobbyrubrieken uitschrijven. Een 
wedstrijdgevende organisatie, die Hobbyrubrieken uitschrijft, mag de 
drie onderdelen afzonderlijk of in verschillende combinaties laten 
verrijden.
 
Voor Hobbyrubrieken gelden de volgende aanvullende/afwijkende regels:
• De kledingkeuze is vrij mits de veiligheid niet in het geding is.
• Een deelnemer moet lid zijn van de KNHS, maar behoeft geen startkaart 
te hebben.
• De resultaten van Hobbyrubrieken worden niet geregistreerd, wel worden 
de rijders geklasseerd
• Hobbyrubrieken moeten door minimaal één jurylid beoordeeld worden.
• Het niveau van de hobbyrubrieken is in de drie onderdelen (dressuur, 
vaardigheid en marathon) gelijk aan de klasse 1.
 
 
Voort te zetten dispensaties (ook al in 2008 van toepassing):
1. De proeven in klasse 3 mogen worden voorgelezen.
2. Bij indoor vaardigheid/marathon zijn hoezen over de kegels toegestaan.
3. De leeftijd van vierspanponymenners wordt teruggebracht tot 14 jaar, 
met inachtneming van de bepaling, dat de menner daadwerkelijk de 
leeftijd van 14 jaar heeft bereikt. De grooms van een 
vierspanponymenner, die gebruik maakt van deze dispensatie, dienen de 
leeftijd van 18 jaar te hebben bereikt.
 
Nieuwe dispensaties:
1. Langspannen pony’s dressuur in de klasse B en L mogen worden verreden 
in een ring van 20 x 60 m.
2. Bij tandem paarden of tweespannen paarden mag naar keuze een tweede 
groom worden ingezet.
 
Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.
Groetjes Marriele Schulting

foto's Fjordendemonstratie

tijdens Paard 2009 zijn hier geplaatst:

http://harp.web-log.nl/photos/demonstratie_fjorden_paar/index.html

Minimarathon 27 december 2008

Zaterdag 27 december 2008 was weer de jaarlijkse afsluiting HARP met de minimarathon in de ochtenduren en het Speel uw Spel in de middaguren.

Het was weer een gezellig samenzijn en een leuke wedstrijd. De oliebollen welke door de dames werden gebakken, smaakten overheerlijk, en natuurlijk was de soep van de familie Meier weer als vanouds, dus van uitstekende kwaliteit.

Alle aanwezigen konden genieten van de oliebollen en soep, en er werd dan ook gretig gebruikt van gemaakt.

’s Morgens 08.30 werd de binnenbak van de manege omgetoverd in een hindernisparcours.

Willem Hekman had weer voor mooie hindernissen gezorgd.

In het ochtendprogramma ging het om snel en behendigheid. Wie de minste fouten behaalde (iedere afgeworpen bal werd bestraft met 5 seconden) en de snelste tijd werd winnaar.

In het middagprogramma waren alle hindernissen voorzien van een puntenwaarde.

Hindernis 6 (100 punten) werd aangewezen als de “joker”. Dat betekent, dat wanneer je deze hindernis met goed gevolg had genomen je geen 100, maar 200 punten kon incasseren.

Had je echter een fout op deze hindernis dan werd er 100 punten afgetrokken, dus je kreeg – 100 punten.

Alle hindernissen mocht je 2 keer nemen, (de 3^e keer telde deze niet mee qua punten). Bij dit spel komt inzicht goed van pas, want je mocht zelf kiezen in welke volgorde je de hindernissen nam. De totale tijd van het Speel uw Spel was vastgesteld op 100 seconden.

Mirjam Jonkeren en Linda Nijeboer hielden dit nauwlettend in de gaten, en waren onherroepelijk bij het naderen van de 100 seconden grens.

Bij ex-aequo plaatsing (alleen in Speel uw Spel) zijn de secondes vermeld welke de deelnemer nodig had om zijn/haar punten te verzamelen. De snelste tijd wordt als 1^e aangemerkt.

Al met al was het een gezellige dag, een kleine opmerking moet mij nog van het hart. Waar waren de (nieuwe) leden welke normaliter de lessen volgen ?  Op deze dag had je, je stuurmanskunst kunnen laten zien, en het is nog leerzaam ook. Of moet men eerst “de kat”uit de boom kijken ?

Uitslag van de minimarathon:

Paarden enkelspan

Naam	Ochtend  1)	Plaats	Middag	Plaats
Ina Nijeboer	106.70 sec	1	640 punten	4          115,6 sec
Hage Hoevers	118.20 sec	2	670 punten	1
Roy Nijeboer	143.50 sec	3	650 punten	2
Jan Kosters	186.80 sec	4	640 punten	3          112.7 sec

1) Inclusief strafseconden.

Paarden dubbelspan:

Gerrit Beniers	103.90 sec	1	590 punten	2          108.9 sec
Gerben Beniers	126.80 sec	2	590 punten	1          107,6 sec
Gerrit Ramaker	Fout Parcours	3	330 punten	3

Pony’s enkelspan

Naam	Ochtend	Plaats	Middag	Plaats
Seine Muis	69.30 sec	1	730 punten	2           97.6 sec
Eddy Hekman	69.80 sec	2	850 punten	1
Ruud Steur	94.80 sec	3	730 punten	3          103.6 sec
David Dekker	94.90 sec	4	730 punten	4          119.3 sec
Hanny Kosters	104.70 sec	5	630 punten	5
Eddy Hekman	107.10 sec	6	620 punten	6
Rebecca Ramaker	122.00 sec	7	100 punten	9
Doeco v.d.Graaf	140.80 sec	8	470 punten	8
Gerda Lagemaat	153.30 sec	9	520 punten	7
Rene Strijker	188.10 sec	10	90 punten	10

Pony’s dubbelspan:

Herman Prenger	66.60 sec	1	700 punten	2
Anja Braakmann	84.40 sec	2	750 punten	1
Lisanne v.d. Spoel	102.30 sec	3	630 punten	4
Jan Kosters	103.10 sec	4	680 punten	3
Seine Muis	116.00 sec	5	350 punten	5
Henk Beniers	134.00 sec	6	150 punten	6

Paard 2009

En deel 2 staat er ook:

http://harp.web-log.nl/photos/paard_2009_deel_ii/index.html

Helaas niet op de juiste volgorde allemaal dat lukt met dit systeem niet.

Foto's Paard 2009 (1)

Staan hier: http://harp.web-log.nl/photos/paard_2009/

Foto's marathon Ane 2008 deel 3

Het heeft even geduurd maar deel 3 staat er inmiddels ook:

http://harp.web-log.nl/photos/marathon_ane_deel_3/index.html

http://harp.web-log.nl/photos/marathon_ane_deel_3/index.html

Genieten!

Tijdens het schrijven van deze column valt de avond in, en is de temperatuur alweer flink onder nul aan het dalen. Ik heb de paarden een uurtje geleden van de besneeuwde wei gehaald. Winter dus! De natuur om ons heen is prachtig. Door de aangevroren mist en sneeuw is de wereld bedekt met een witte laag wat prachtige plaatjes oplevert. Vooral van de glooiende landschappen is het volop genieten. Regelmatig zijn we dan ook buiten te vinden met het foto toestel in de aanslag. Voor de kerstkaart van komend jaar.  Wetend dat we komend jaar waarschijnlijk de plaatjes af zullen keuren voor gebruik van de kerstwens.   

De winter heeft ook minder leuke kanten. ’s Morgens een dikke laag ijs van de waterbakken bikken en wel drie tot vier keer per dag sjouwen met gieters heet water zodat de paarden water van fatsoenlijke temperatuur kunnen  drinken. Ook moet er vaker op een dag worden gevoerd. Met een redelijke temperatuur onder nul is drie keer per dag voldoende. We zorgen er voor dat de hooibakken de hele dag gevuld staan. Als het fors vriest en er een flinke koude wind staat is er meer behoefte aan energie om warm te kunnen blijven dus dan voeren we vier keer op een dag. Daarnaast lopen ze lekker op de wei. Nu de wei besneeuwd is wat minder lang dan zonder de sneeuw. Ze blijven zo lekker in beweging en knabbelen nog wat rond. Beter dan stil te staan bij de stal. Voor ons houdt  het dagelijks stront bikken in, door de hele wei. Er is geen steekpaaltje meer in de grond te krijgen om een gedeelte af te zetten dus alles maar los gegooid. Ook dat hoort er bij. En zolang die koude snijdende oosten wind er niet staat hoor je me nog niet klagen. Ik blijf me verbazen wel over de keuzes die ze maken. Drommel kiest er voor om buiten te blijven staan met deze vries kou. Juul en Puzzel staan wel in het hok. Er is, met twee hokken, ruimte genoeg en hij is de tweede in de rangorde. Dat kan dus geen oorzaak zijn van het buiten staan zou ik denken. Puzzel is de leidende merrie en let op het mogelijk dreigende gevaar. Ik kom er niet achter waarom hij verkiest buiten te blijven staan. Juul heeft ook een tijdje ’s nachts buiten gebivakkeerd. Onder de luifel achter de hooibak had hij zich een nest gemaakt. Van het hooi wat geknoeid werd had hij zich een warme schuilplek gemaakt. Van hem kon ik me daar wat bij voor stellen. Hij heeft lang de tijd nodig gehad om helemaal te wennen dat hij hier nu woont en wat het inhoudt dat de rang in de roedel voor hem de laagste is. Toch zoekt hij nu de warmte van Puzzel wel op. Het is wel een grappig gezicht, een ‘bevroren’ Drommel. Zijn hele vacht is bezaait met witte bevroren druppeltjes. En kennelijk heeft hij er geen last  van. 

We verbaasden ons al dat hij niet meer ‘klaagde’ over de kou. Drommel haat kou en vooral in combinatie met regen. De eerste weken van de vorst was hij prima te ‘spreken’ en leek er zelfs van te genieten. Maar dat is nu over.. Drommel is het wel zat. Lange hoefjes waar je maar weinig voor hoeft te doen en je staat er op! Ik plaag hem dan een beetje en het is maar even en die staart zwiept al dreigend.. Ik lach er om, die boef! Voorlopig is het nog even volop genieten!         

José    

                                                                     

Indoor marathon 27 december 2008

Er staan foto's in het gelijknamige foto album.

Mennen..

Ik ben aan het mennen geslagen! Nog wel op eigen grond hoor, ‘veilig’ tussen de omheining. Eerst samen met manlief op de bok, goed kijken en af en toe de teugels even ‘voelen’. Op de wagen maar het liefst met de sulky.

Op schoot van manlief, want dat ment toch weer heel anders. De verbaasde blikken van de buren negerend…

En als hij dan na een paar dagen oefenen vanaf de bok naar mij roept; ‘Wil je straks even alleen?” roep ik; “ja!”.

De reactie zal ik niet snel vergeten, grappend bedoeld en een serieus antwoord! Hij zat zowat omgekeerd op de wagen om te kijken of ik het serieus meende.

Spannend was het.  Zou Puzzel het pikken? Kan ik het wel? En een stiekem stemmetje ergens diep van binnen die even fluistert  ‘waar begin je aan’.

Maar wat is het gaaf!! Ik vind het mooier dan erop rijden. Met name omdat het minder spierpijn oplevert…

Het mennen met de sulky is geweldig, je zit uitstekend en het rijdt lekker licht. Ik moet nog verschrikkelijk veel leren maar heb een geduldige leraar. Ook tijdens de lessen op de menvereniging heb ik een hoop opgedaan merk ik. En leer ik steeds opnieuw. Als er nieuwe dingen besproken zijn dan spreken we die na afloop ook samen nog weer door.

Wat ik super vind is de band die zo nog sterker wordt met Puzzel. Ze vertrouwd me nog lang niet in alles hoor, getuige het feit dat we samen al op de kletter zijn gegaan…. Eigen schuld, gelukkig geen dikke bult…

Manlief oefent altijd met Puzzel met de trekkers die langs rijden. Dus dat wilde ik ook doen toen die gelegenheid zich voor deed… Nou dacht Puzzel, dat vertrouwen heb ik nog niet in jou! En hup weg was ze!! Racen!! Tot overmaat van ramp reden we een paar hindernissen om en over een emmer heen! PANIEK!! Gelukkig kreeg ik haar redelijk snel weer onder controle (goed opgelet tijdens het mennen en de menlessen). Maar als Puzzel de schrik in haar lijf heeft dan is dat zo nog niet weer over. En ik wilde goed afsluiten met haar dus blijven rijden en langs de hindernissen… Toen ging ze me nog twee keer!!  Te grote menhandschoenen van manlief aan dus te weinig grip.. Maar zonder ongelukken overleeft en hele wijze lessen verder!!  Ik wilde koste wat het kost zorgen dat ze niet in de hekken of het draad liep. En dat is toch maar mooi gelukt. Gelukkig waren we met de sulky daar kun je jezelf goed op vast zetten. Op de wagen rol je er sneller af..

En dan ben je op de kletter en hoor je manlief wat aanwijzingen roepen waar je niks van mee krijgt, en één keer heel hard boos roept; PUZZEL!!!!!!!                                   Zie je één oortje even naar achter gaan ‘ik geloof dat de baas roept..’ het monster!! Maar wel een geweldig monster….

Manlief zegt dat ze niet zomaar in de hekken zal vliegen, ze weet wel wat er staat.. Ik waag het er maar niet op.

Het tuigje voor de kleine mannetjes is inmiddels ook gekocht. Het vieze weer weerhoudt ons om het te passen en aan de slag te gaan. Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan met die kleine Luiwammes en coo. En voordat we aan de slag gaan met die kleine mannen moeten er een paar deugdelijke men handschoenen zijn aangeschaft. Is het tuig voor elkaar zal de menner de zaak niet voor elkaar hebben.

Wordt vervolgd…

Foto's marathon Ane 2008 deel 2

Staan er inmiddels ook:

http://harp.web-log.nl/photos/marathon_ane_2008_deel_2/index.html

Foto's marathon Ane 2008

De eerste 121 foto's van de marathon te Ane staan hier:

http://harp.web-log.nl/photos/marathon_ane/index.html.

Op alle foto's rust copyright van Mellow Merit en de foto's mogen niet zonder toestemming gekopieerd of gepubliceerd worden.

Koning in LuiLekkerLand

Zoals misschien al is opgevallen aan het oproepje op de website zoeken we een passend tuigje voor onze mini’s.

Bij de aankoop van Juul zat een mini tuigje en een mini sulky. Het wagentje is in uitstekende staat, het tuigje helaas niet. Het zit niet mooi en met name het hoofdstelletje laat veel te wensen over. Omdat Juul toch wat bleu is in zijn men ervaring is deugdelijk materiaal een vereiste.

De jaloerse blikken van Drommel tijdens het intuigen en het mennen met Juul leiden er toe dat we ook hem eens ingetuigd hebben. Drommel heeft als heel jong mannetje met kindertjes op zijn rug gereden. Niets geleerd, hup zadeltje er op en gaan. Daar heeft hij best een knauw van gekregen. Kinderen is hij niet zo weg van. Waar hij eerst echt vluchtte van angst als hij kinderen zag blijft hij nu afwachtend staan kijken of er iets van hem verwacht wordt. Maar goed, dat intuigen vond hij erg interessant. En hij vond het maar wat spannend dat hij zomaar voor ons mocht gaan lopen, en wij achter hem aan. Dat ging niet vlekkeloos maar we merkten wel dat hij het wel erg leuk vond. Totdat die sufferd zijn tong over het bitje legde. Stokstijf stil stond hij, hulpeloos bekken trekkend.. Uit dat ding!

Het moeten goede ervaringen worden die hij op doet om zover te komen dat hij ook voor de wagen kan. Maar manlief ziet wel potentie in hem en is stellig van plan hemt het te gaan leren. Maar dan wel met een ander tuig!

Dus maar een oproepje op de website, wie weet wat er nog bij iemand ligt die het wel kwijt wil. We kregen een reactie van aardige mensen wie hun paardje hadden verkocht maar het tuigje nog hadden. Ik mocht het wel passen. En tijdens een bezoekje aan de menvereniging kreeg ik een enorme doos met tuig mee. “Kiek ma of ‘t  past!” En dat hebben we met veel plezier gedaan. Drommel vind wat dat betreft alles best en als er dan zo’n grote doos komt met allerlei geurende spullen staat hij voor aan! We begonnen bij het belangrijkste, het hoofdstel. Wat gepast en bijgesteld maar zelfs op het kleinste maatje keek Drommel met zijn grote bruine ogen vragend over de oog kleppen heen. “Is dit de bedoeling?” Te groot… Het tweede hoofdstelletje was zichtbaar te klein en hebben we niet hoeven passen. Ook de rest van het tuigje is gebaseerd op een groter paardje. Dus het internet maar eens op. En warempel iemand bood een betaalbaar gebruikt tuigje aan wat te groot was voor haar mini apalusa. Probleem was alleen dat ze in Brabant woont, niet naast de deur dus passen was ook niet zo gemakkelijk. Dus maar wat maten opgevraagd en al snel kwamen we er achter dat het tuigje te klein zou zijn. Dat werd ‘m dus ook niet. We moeten maar met Juul naar de tuigenmaker en een nieuw, passend, tuigje gaan halen.

Inmiddels is de rangorde helemaal bepaald. Juul staat onder aan in rang en vindt dat prima. Het is geen watje hoor, hij laat zich het  niet zomaar wel gevallen. Als we de paarden naar de wei laten gaan, lopen ze via een gangetje naar de zijkant van het huis. In dat gangetje staat inmiddels geen groene spriet meer maar dat moet dagelijks  gecheckt, stel je voor dat er een paar staan! Dus eerst Puzzel die de eerste inspectie doet en daarna volgt Drommel die de kleinste sprietjes vind die Puzzel te min vind of over het hoofd ziet. Juul vind dat de moeite echt niet waard en zodra Puzzel doorgelopen is wil hij achter haar aan om te kunnen grazen in de wei. En dan staat Drommel daar, kont breed geparkeerd over de breedte van de gang. Je ziet hem kijken; “toe dan als je durft!” Juul kijkt dat eens wat aan en neemt dan een sprintje om toch langs hem heen te racen. Met als gevolg dat Drommel Juul in zijn billen hapt en Juul zijn achterbeentjes in de dikke vacht van Drommel mept. Allemaal in een fractie en zonder dat het hard gaat. Waarschuwend, uitdagend en rolbevestigend.

Als wij in de wei lopen zullen ze het niet bedenken om voor ons aan te gaan lopen mits daar commando toe gegeven wordt. De leider loopt voorop en daar ga je echt niet aan voorbij! Drommel zou Drommel niet zijn als hij dat niet eens zou proberen. Vooral als ik ze van de wei ga halen en hij weet dat er wat lekkers in de bak ligt wil hij nog weleens langs me heen schieten.

Eén waarschuwing naar zijn adres is genoeg om hem, met de oortje plat, weer af te laten zakken naar zijn eigen positie in de groep. Waar hij dan ook nog een waarschuwende ‘lucht’ hap van Puzzel krijgt want haar is hij dan ook voorbij gerend. Toch zijn ze enorm vergevingsgezind. Zo kan het even donderjagen en gillen zijn, zo liggen ze gemoedelijk weer met z’n drietjes bij elkaar te genieten van de middagzon. Ook de vriendschap tussen Drommel en Juul is versterkt. Ze dagen elkaar uit en zijn veel samen aan het dollen, waarbij natuurlijk de rangorde en positie doel van het spel is. Maar altijd zonder elkaar te verwonden of vijandig te zijn naar elkaar.

Juul is ongelooflijk lui. Hij zal absoluut geen stap harder doen dan noodzakelijk is. Ook met het los werken en grondwerk is hij degene die het meeste energie vergt. “Van mij hoeft het niet hoor, dus maak je niet zo druk” instelling. We hadden hem beter Wammes kunnen noemen. Lui Wammes! Daarom moet er ook een tuigje komen, hij zal wat aan het werk moeten want anders blijft hij lui en dik. Drommel kan zich daar zichtbaar aan ergeren.

En doet zijn uiterste best om, in zijn taak als drijvende hengst, Juul wat harder te laten lopen. En dat is hard werken voor Drommel want als Juul er de noodzaak niet van inziet dan zal hij niet mee gaan. Het is een koddig gezicht, Drommel die van nijd met zijn oren achterop het hoofd dreigend op Juul afrent waarop Juul reageert met een hupje, drie stapjes in draf voorwaarts en vervolgens een wending zodat Drommel er langs kan.

Met een blik van; ‘maak je niet zo druk!’

Juul heeft zichzelf getroond als Koning in LuiLekkerLand! Ach, laat hem er nog even van genieten….

José

Ploegen

Deze foto's werden me toegestuurd, bedankt!:

De rest kun je in het fotoalbum vinden.

Gezocht

Ik zoek een goed (gebruikt) men tuig voor een mini shetlander.

Vraag: Onze shetlander legt zijn tong over het bit als hij het hoofdstelletje even op heeft. We gebruiken een stang bitje. Hoe leren we hem dit af? Alle paard vriendelijke adviezen zijn welkom!

José

Vriendschap is niet af te dwingen….

Het heeft even geduurd, maar hier is dan weer een nieuwe column.

Inmiddels zijn we verhuisd!

Wat kan een mens een boel spullen verzamelen zeg. Er leek geen einde aan te komen. Maar we zijn dan nu toch echt over! En waar onze paarden en honden genieten van de ruimte en de wei genieten wij volop van hen om ons heen. Ieder moment dat Puzzel ons spot, hetzij met de auto hetzij als we de deur uit komen, altijd worden we begroet met een vriendelijke hinnik. Het heeft ons verbaasd hoe weinig een paard ziet. Het keukenraam is nabij de bak maar ze zien ons niet binnen lopen. Pas als we hen roepen dan wordt er opgekeken. En Puzzel weet precies waar ze aandacht van ons kan krijgen want ze roept wel op de juiste plek. Al zou je willen, je kunt niet om haar heen.

Een paar maanden geleden was manlief op zoek naar een sulky. Al speurend op het internet stuitten we op een mini welshje met sulky en tuig. Hij was beleerd aldus de beschrijving. Op slag verliefd! Wat een leuk maatje voor Drommel! En ook manlief zag hem wel zitten dus maar eens een berichtje gestuurd. Zo volgden er over en weer wat mailtjes en besloten we ‘Witke’ eens met een bezoekje te vereren. Dat was nog niet naast de deur want Witke woonde in Brabant, een paar uurtjes rijden. Witke bleek een schatteke te zijn, aan onze eisen te voldoen en weloverwogen besloten we na ons bezoek om Witke te nemen. Wel moest Witke nog een poosje bij zijn huidige eigenaren mogen blijven want in korte tijd twee keer verhuizen leek ons iets te veel van het goede. En dat mocht! Witke mocht nog wel een paar maanden bij zijn oude vrienden staan.

Twee Belgische vriendinnen boden aan Witke mee te nemen tijdens een bezoek aan ons. Eén van de meiden, Jolanda,  is de ‘pleegmoeder’ van Puzzel. Zij heeft Puzzel destijds ergens uit een volkstuintje geplukt en haar opgekalefaterd en bemiddeld aan ons. Een speciale band dus. Het was dan ook een emotioneel weerzien, vooral omdat Puzzel haar na twee jaar nog herkende en met een enorme hinnik haar verwelkomde. Ze verrekte haar nek zowat over de bak om Jolanda een knuffel te geven en te zien wat er in die trailer zat!

Onderweg hadden de meiden gebeld en vertelden dat ‘WitMan’, zoals wij hem zouden gaan noemen niet stoer genoeg was voor deze mooie vent. Ze zouden maar een nieuwe naam voor hem verzinnen…

En op het kaartje van een enorme plant werden we gefeliciteerd met ons nieuwe kind “James”of “Juul”.

En Juul is het geworden! (Sjuul spreek je uit)

Daar stapte Juultje parmantig uit de trailer na een rit van meer dan vier uur. Hij was maar wat nieuwsgierig waar hij nu toch beland was! “Oppasmoeder” Anne vertelde dat het een kanjertje is. Juul heeft een nachtje bij Anne gelogeerd nadat ze hem daags ervoor bij zijn oude eigenaar was gaan halen. Het was prima gegaan bij haar Tinkers en haar hart was door Juul gestolen! Ook onderweg was er niets aan de hand en had hij zich prima gedragen.

Uit voorzorg hadden we een stukje in de bak afgezet zodat ze elkaar rustig konden bekijken. Maar het leek niet nodig. Nadat ze elkaar eens wat besnuffeld hadden aan het hek stapten ze bij elkaar in de wei. Uiteraard moest er even worden gerend en gebokt maar al snel was de rust er weer. Voorzichtig werd er afgetast en bekeken wie die vreemdelingen waren. Puzzel bleef op gereserveerde afstand. Ze dacht; die nemen ze straks zo weer mee!

Drommel en Juul leken het al snel gevonden te hebben met elkaar. Flemen en met elkaar optrekken.

Toen Jolanda en Anne vertrokken en afscheid namen van ons stel zag je Puzzel kijken. “Zeg ehh… vergeet je niet wat?! “ Maar Jolanda en Anne vergaten niets, Juultje bleef!

Het werd al wat schemerig en Puzzel pakte haar moederrol weer op, parkeerde beide kleintjes in de stal en de dikke derrière voor de ingang.

De eerste dagen was het wat aftasten, plek in de groep bepalen en voor Juul de paardentaal weer op halen. 

Kennelijk was dat wat weggezakt, en Puzzel had het er maar druk mee. We hebben het mooi laten gaan en met plezier het schouwspel meebeleeft.

Na een dag of drie kwam ik ‘morgens  aan de bak en zag al aan Drommel zijn hoofd; misse boel! Zijn hoofd stond op onweer, en hij had een schram op zijn lip. Natuurlijk kreeg Juul de schuld van dit alles!

Waar wij hadden bedacht dat er een levenslange vriendschap zou ontstaan was de liefde na een paar dagen voorbij. Inmiddels zijn we een week of wat verder. Het gedrag wat Drommel laat zien past wel bij een parmantige shetlander die zichzelf heel wat vindt. Juul laat zich het kaas niet van het brood eten maar is tevreden met een derde plek in de groep. Inmiddels is hij gewend aan zijn nieuwe naam en begint het vertrouwen tussen ons te komen. Hij kent de rangorde en ons aandeel hierin goed. Zijn favoriete plekje is achter de stal in het zonnetje liggen. Beentjes opgetrokken en genieten! Dan kun je roepen wat je wilt, Juul komt niet! Eten, daar doet hij alles voor!

Drommel speelt de baas over hem. Ik vind het moeilijk om me er niet mee te bemoeien en moet soms hardop tegen mijzelf zeggen; niet mee bemoeien José!  Het is een mooi groepje samen en ze hebben elkaar wel gevonden, al is het misschien niet zoals wij vanuit onze mensen ogen hadden willen zien. De basis in de groep is prima, er straalt rust vanuit en ieder kent zijn plek. Als Drommel te ver gaat wordt hij weer op zijn plek gezet door Puzzel. Die zich ogenschijnlijk niet zo met die twee bemoeit maar alles nauwkeurig in de gaten houdt.  Alle credits aan Puzzel die haar taak serieus heeft genomen en prima uitvoert.

Of de band tussen Drommel en Juul zal verbeteren? De tijd zal het ons leren…

Vriendschap is niet af te dwingen!

José

Even doorbijten nog...

Afgelopen weekeinde hebben we voor het eerst gelogeerd in ons nieuwe thuis. Op vrijdag had manlief alle voorbereidingen getroffen voor vertrek en na een ochtend werken en de laatste boodschappen kon de stoet vertrekken. De één met de trailer en een bom volle auto en de ander met de honden en toebehoren. In alle commotie heb ik er niet aan gedacht  dat het niet zo slim was om achter de trailer te gaan rijden. Puzzel heeft dat feilloos door en vindt dat ze dan én op Drommel moet passen én moet kijken of de vrouw wel mee komt. Ze zou er een stijve nek van krijgen! Eenmaal gearriveerd eerst de honden naar binnen die over elkaar tuimelen van plezier. Zij zijn al een paar keer een dagje mee geweest en vinden het één groot feest. Daarna Puzzel en Drommel uit de trailer. Nieuwsgierig stapten ze met ons mee. “wat gaan we nu doen baas?”  De bak open en de halsterkoorden los… En daar gingen ze. Eerst wat voorzichtig aftastend maar al snel helemaal dol van plezier. Wat een heerlijke ruimte waar je heerlijke bokkensprongen kunt maken. Grote ogen van genot bij de aanblik van een grote wei vol lekker gras! Prachtig vonden ze het! En van alle gemakken van thuis voorzien, want de baas had gezorgd voor een flinke bak knabbel stro en  een paar afgedankte laden deden prima dienst als voerbak. Het enige wat miste was de stal, maar dat mocht de pret niet drukken. Geen omkijken hadden we meer naar ze! Na een uurtje gewerkt te hebben werd het tijd om ze weer van de wei te halen. We waren erg benieuwd of ze nu ook zo goed luisteren als “thuis”. Daar roepen we één keer “Puzzel, Drommel eten!” en daar komen ze aangedraafd! Gelukkig was ook hier was de reactie hetzelfde. Ze stonden allebei nog wel een beetje verbaast te kijken, maar de lekkere hapjes wonnen het.  De bak werd al ingewijd met een lekker zand bad en zo kregen ze hun eigen geurtje er wel aan. Samen even rond kijken en beoordelen waar het toilet gesitueerd werd… (Uiteraard op het verste stuk van de paardenbak! ) Dit ging mooi zo dachten we. Paarden tevreden, honden blij, wat willen we nog meer. ’s Avonds onder het genot van een drankje al wat gememoreerd over een huis dat af is en waar alleen nog maar van te genieten is, een rijk gevoel. De honden lagen moe maar voldaan bij ons en de paarden stonden mooi rustig in de bak te kijken en doezelen. Niets aan ’t handje….Na het late nieuws werd het wel tijd om ons bed op te gaan zoeken. Omdat het de eerste nacht was voor de honden hadden we bedacht dat het fijn voor ze zou zijn als ze bij ons op de slaapkamer konden liggen. Alles maar open laten staan. Wij sliepen ook nog beneden want op de bovenverdieping werd er nog flink gesausd en geverfd.  Honden geïnstalleerd, wat niet zonder slag of stoot ging want wat een feest zeg samen in één grote mand! Maar toen ze in de gaten hadden dat dit niet helemaal de bedoeling was schikten ze zich in hun lot, wij op de grond op ons matras jullie in bed!  Moe maar voldaan stapten we dan eindelijk tussen de lakens. Tjonge, wat waren die bedden hard! Het leken wel planken! Stiekem probeert Gijs nog even tussen ons in te kruipen. Maar zestig kilo extra in bed merk je heus. Dus er uit jij! Als dan alles ligt, het licht uit kan en je denkt dat je “zo” wel een paar uurtjes je ogen dicht kunt doen, begint de ellende.. Naast me begint er één te snurken! Het hele Wilsummer bos lag om! Draaien, woelen, fluisterend; “slaap jij al? Nee…. “  Rot hond, te snurken! Ik zeg er maar niets van want voor we het weten begint het circus van voor af aan weer. Hij houdt wel op hoop ik. IJdele hoop.. zo blijkt.                                              Uiteindelijk toch de slaap gesukkeld schrik ik ineens wakker van een vreemde gewaarwording naast me! Ligt Gijs op zijn rug (!!) ronkend tussen ons in! Het is hem toch gelukt! De boef! En eigenlijk moet ik er ook wel om lachen. En rol me nog maar weer eens om, mezelf beklagend over de pijnlijke spieren die morgen zeker voelbaar zullen zijn! Ook is het wel erg warm met zo’n lomperik naast je. Kennelijk is manlief in slaap gevallen want die had de ronkende Gijs in bed niet geaccepteerd. Gelukkig maar want voor je het weet is weer alles in rep en roer. Als de slaap dan eindelijk weer komen lijkt hoor ik ineens de paarden door de bak draven. Paniek! En met gespitste oren lig ik klaar wakker. Om zeven uur ben ik er wel klaar mee. De zon schijnt een nieuwe dag! Met verbazing kijken de paarden me aan als ik me meld bij de bak. “Wat kijk jij uit” lijken ze me te zeggen..  Maar al snel moet er overgegaan tot de orde van de dag. In die bak staat niet zoveel te kauwen en dus roept de verse wei. Binnen roept het werk. En die wallen? Ach, die trekken vast wel weer weg als ge-memoreer bewaarheid is geworden. Even doorbijten nog!

Authentieke tocht Hardenberg

Foto's toegevoegd

Ze zijn weer thuis!

Ze zijn weer thuis, onze kanjers. En met dat ik dit schrijf al weer een paar weken “En? vraagt iedereen, heeft het geholpen?” Nou en of! Super!! De vier weken zijn omgevlogen. Dat kwam ook omdat manlief er na de eerste observatie week, twee keer per week  samen met John ging trainen. En met enthousiaste verhalen van alle vorderingen thuis kwam.  De dag dat we ze konden halen was wel een feestje. Wat heerlijk als je doel behaald is en je verder kunt. Drommel leek het in de gaten te hebben dat we hem kwamen halen en knabbelde vrolijk  op het halsterkoord. Een enorme Andalusiër stond te flirten met Puzzel. Ze gaf hem geen blik waardig, kennelijk niet haar type…Beiden zagen er zeer goed verzorgd uit. Ik had al eens voorzichtig opgemerkt dat ze er wel heel goed uitzagen! De link werd niet gemaakt en enthousiast werd verteld over lekker borstelen en het afspoelen van Puzzel na een training. We hebben het maar zo gelaten, na thuiskomst maar weer wat op rantsoen. Na een grondige weide en stal inspectie van Drommel kon er worden aangevallen op al het lekkers wat in vier weken  flink was gegroeid. En dan komt het moment dat ze weer voor de eerste keer thuis voor de wagen komt. Best spannend, zou ze het hier ook zo goed doen? In eerste instantie stak de oude Puzzel haar kop weer op. Ze was al wat gespannen tijdens het inspannen en de eerste meters was Puzzel als vanouds. Totdat er een knopje omdraaide en ze ineens dacht aan alles wat ze geleerd had! Ze stond fier voor de wagen en liet zich nergens door uit het veld slaan. Super! Waar we eerder de spannende situaties meden zoeken we ze nu op. Het advies van John was om Puzzel eerst even op een rustig stuk in te laten lopen en dan de moeilijkheidsgraad telkens te verhogen. De eerste meters blijft ze een beetje ‘mutserig’. Komen we een auto tegen zal ze ook proberen uit te wijken. Als manlief haar dan corrigeert en bij de les houdt is ze ineens weer de zelfverzekerde Puzzel en stapt ze vrolijk door. Pas nog, gingen we aardappelen halen met haar voor de wagen. Langs een drukke weg met veel vrachtverkeer. Het deerde haar niets. Vrolijk draafde ze over de weg. Op de terug weg moesten we deze drukke weg oversteken. Nu is stil staan niet de grootste kwaliteit van Puzzel, ze wil voorwaarts. Dus stilstaan en al dat razende verkeer langs haar heen. Ik wilde haar bijstaan door voor haar te gaan staan maar manlief zei; niks hoor, ze kan dit zelf! Vanaf de overkant kwam er een enorme tractor  aan die met forse snelheid overstak en langs ons raasde. Puzzeltje stapte maar ietsje op zij en wachtte braaf op de volgende aanwijzing van de baas. Vorige week werden we alle drie verrast door een bus die ons achterop kwam en ons zonder vaart te verminderen, op een haar na,  voorbij schoot. Daar schrok ze erg van en ze sprong op zij. Ze merkte uiteraard ook de schrik van manlief, maar corrigeerde direct. Ze heeft geleerd veel beter bij de menner te blijven en het contact te behouden. “Ik vind het eng baas, vertel me wat te doen”. Maar denk nu niet dat het altijd een superbrave Tinker is welke alle streken heeft afgeleerd. Het blijft natuurlijk wel onze Puzzel! Met al haar Puzzelstreken. John vertelde genoten te hebben van haar leergierigheid. Iedere keer had hij zich verbaast hoe snel ze leerde en hoe graag ze wilde. Maar ook hoe karaktervol ze is en ‘heet’ voor een Tinker.  Ze werkt graag en goed, zolang je maar duidelijk bent in wat je van haar verwacht. De basis is gelegd en het is nu aan ons om veel met haar te oefenen en te mennen. Het goede gedrag moet verankeren. We mennen haar minimaal twee keer per week en waar mogelijk een keertje vaker. Als ze een paar dagen niet te veel gedaan heeft merken we dat meteen. Dan is ze minder zelfverzekerd en vraagt ze weer mee steun. Na een minuut of tien rijden pakt ze het dan zelf weer op en gaat het prima. Over het algemeen  geniet ze volop van de ritten die we maken. Bprrrr..brrpppprrrr…. gezellig kletsend draaft ze voor de wagen. Volop genieten!   

Dus heeft het geholpen? Volmondig zeggen wij “Ja”! 

Uit logeren

Puzzel en Drommel zijn uit logeren! Nee, niet bij vrienden dit keer, maar bij de heuse professional. Het mennen met Puzzel ging best aardig maar een paar eigenaardigheidjes kregen we er maar niet uit. Puzzel week uit voor alle landbouwmachines, grote vrachtwagens en motoren. Nou is dat niet het grootste probleem want het duurt ca. twintig seconden en dan was ze weer terug onder appél. Alleen in die twintig seconden dat ze uitweek kun je net een auto, boom, of erger geraakt hebben. Dus wij menden meestal op de rustige zondagmiddag of de vroege avond. Maar daar deden we onszelf en Puzzel echt tekort mee. Op de menvereniging heeft de instructeur al heel wat tijd in haar gestopt en het werd  er wel een beetje beter van. Maar helemaal goed was het nog niet. En omdat de leidsels de telefonische verbinding tussen je paard en jou is, communiceerde manlief onbewust weleens “gevaar”. Want zag hij al niet die naderende vrachtwagen of tractor, even de teugels terug nemen en Puzzel stond al alert!

We waren het er over eens, hier moest iets aan gedaan worden. Van “’t Balingehof” hadden we goede recensies gehoord en gelezen en na het bezoeken van hun website, en frequent e-mail verkeer hebben we het besluit genomen dat ze daar in training zou. Maar… op uiterste voorwaarde dat haar vriend Drommel ook mee mocht! Gelukkig werden Monya en John daar niet anders van en was dat geen enkel probleem. Tja, en toen de afspraak gemaakt was en de datum van vertrek ras naderde werd het steeds minder leuk. Wat gingen we ze missen, zeiden we tegen elkaar. Om stoer te vervolgen dat het voor het goede doel is! Slik….

Na aankomst verwelkomden Monya en John ons. We hadden via de mail al met elkaar besproken wat het probleem was dus daar hoefden we niet veel meer over te vertellen. Na de papieren ingevuld te hebben en John wat met Puzzeltje geoefend had moesten we toch echt gedag gaan zeggen. Samen stonden ze in de enorme binnenbak, wat verbaasd rond te kijken. Wel ontspannen, en omdat de visie en de omgang van Monya en John ons zo aansprak konden we ze toch met een gerust hart achter laten. Maar wat werd het een verschrikkelijk zware week. Geen bokkensprongen van blijdschap als je aankomt rijden, geen appelsap lippen in je nek na het ochtend appel ritueel. Geen Drommelse zoen of fleem. Maar een kale wei en een lege stal. En dan komt de eerste reactie van Monya en John;

John heeft gisteren met haar gewerkt. Singel erop en dubbele lijnen eraan, hoofdstelletje met gewoon bit. Opvallend voor John was dat ze een aantal dingen niet goed begreep. Hij doelde op: Op eigen benen lopen, rechtuit tussen twee teugels,  het nageven in de kaak (heel belangrijk, had ik bij het afleveren ook al genoemd), en het wisselen van kant, dus van links naar rechts wisselen. Stel je John voor erachter lopend hierbij. Natuurlijk vindt ze dat moeilijk, andere persoon en andere hulpen. Maar wel cruciaal. Niet ongehoorzaam, maar niet begrijpen nog vooral. Cruciaal omdat bij moeilijke situaties je het laatste woord moet kunnen hebben, dus even telefoneren naar het bit moet gevolgd worden door nageven in de kaak waarbij als het ware ook geestelijke na geeflijkheid wordt opgeroepen ("zeg het maar baas, dat is eng, help me en wat verwacht je van mij?" in plaats van ENG en uitwijken en de baas  negeren).                                                                                                                                             Dus inderdaad werk aan de winkel. Haar leren te reageren op minimale hulpen, en continue aandacht verlangen, op eigen benen leren lopen zonder steun links of rechts, ook evenredig aan het bit, ze wil nu verbuigen (meer druk op 1 zijde, dat moet verdeeld over twee zijden worden), en rechter in het lijf (1 stuwend en 1 dragend achterbeen, dus een eenzijdig verbogen paard waardoor 1 kant veel "harder" aanvoelt in je hand dan de andere kant).

En wat hebben ze hard gewerkt! SUPER!! Na een week was het resultaat al verbluffend. Manlief gaat nu twee keer per week naar ze toe om samen te oefenen en met John de vorderingen en kneepjes door te spreken. Puzzel geniet zichtbaar en gaat met sprongen vooruit. Ineens begrijpt ze wat er van haar verwacht wordt en doet met veel plezier haar werk. We verwachten dat ze er nog een paar weekjes zullen staan om de training te laten beklinken in haar hoofd. Maar dat hebben we er heel graag voor over.

En Drommel? Drommel maakt vrienden bij de vleet. Plaagt de buur dames en heeft het vooral erg naar zijn zin. Ze staan er super goed en ontspannen bij, wat voor ons alleen maar bevestigd dat we de juiste keus hebben gemaakt.

John en Monya hebben fantastisch met haar gewerkt en bieden een( h)eerlijke opvang voor de paardjes. Voor wie meer ’t Balingehof te weten wil komen: http://www.balingehof.nl

José

Drommel uit logeren

Drommel vind het maar niks als we Puzzeltje mee uit rijden nemen. En hij alleen achter blijft. Rennen en springen en als hij de kans krijgt wipt hij snel onder het draad door. Het blijft een ondeugende shetlander. Misschien moest er wel een oppas adres komen. Met de zomer in aantocht wil je toch ook langere ritten kunnen maken zonder in je achterhoofd de boze shetlander die we achter lieten en alle kunstjes uithaalt om ook mee te kunnen! Zit niet altijd even ontspannen..Maar waar zou hij dan heen moeten?  En is dat wel helemaal verstandig? We hebben hier en daar eens wat rond gevraagd en als men eenmaal van de verbazing was bekomen, ‘heb ik nou goed begrepen dat je… Ja, dat heb je goed begrepen..!’ dacht iedereen dat het over het algemeen geen probleem moest zijn. Paarden zijn roedel dieren en als ze sociaal in een kudde zijn opgevoed zou dat moeten gaan. Dus we hebben een vriendin van ons maar eens lief aangekeken. En natuurlijk mocht Drommel bij haar als wij wilden mennen. Ze heeft zelf twee Welsh Cobs en een Shetlander. Nu woont ze niet naast de deur en dus is het niet even ‘intuigen en wegwezen’.  Ze gaan per trailer mee naar het ‘logeer adres’. De eerste keer dat we gingen dacht ik onderweg, waar zijn we aan begonnen?! ‘Apen en beren’ zag ik op de weg! Maar goed, we zouden het wel zien. Uitgeladen moesten ze eerst eens even met het hek er tussen aan elkaar snuffelen. Dat ging helemaal zo onaardig nog niet. Vriendinlief moest zelf weg maar als de kennismaking goed verliep zou het best goed komen! Ze had een draadje gespannen waar Drommel achter zou kunnen staan als die grote dames hem dreigden iets aan te doen. Het grote moment brak aan en het hek ging open om Drommel op de paddock te zetten. Nou de dames vond het maar niets! Zo’n klein manneke met zo een groot ego! Want Drommel vergat dat hij te logeren was, en maakte dominante avances naar de dames waar ze absoluut niet van gediend waren! Hij poepte van zich af en schraapte met zijn hoefjes over de grond. Kont naar de dames en dreigen. De dames vonden hem naar een raar schepsel en één van hen liet hem even merken dat ze niet van zijn dominante gedrag gediend was. Ze waarschuwde Drommel zich te gedragen door naar hem te steigeren. En Drommel? Die stond recht tegenover haar.  Geen gezicht zo’n klein manneke en zo’n grote welsh! Van schrik riepen we alle drie dat ze daar onmiddellijk mee op moesten houden. Maar ach, waar bemoeiden we ons mee. De dames redden zich prima met deze jongeman met zijn grote mond. En al snel was de rust er weer en werd Drommel voorzichtig besnuffeld en bekeken. Hij sloot warempel vriendschap met één van de dames! Puzzel hield alles oplettend in de gaten en zorgde dat ze haar vriend niet uit het oog verloor. Gebeurde dat wel dan konden we met tuigwagentje en al achter haar aan want dan moest er gecheckt worden waar hij was en wat ze met hem deden. Nadat vriendinlief zes keer had bevestigd dat het heus goed zou gaan en hij echt nog levend en wel er zou staan als we terug kwamen togen we uiteindelijk heen. We hebben een heerlijke rit gemaakt maar na anderhalf uur zijn we toch weer terug gegaan. Want je kon het niet weten en er was niemand die toezicht had… Aangekomen stond Drommel braaf naast het hok te wachten.  De dames lieten hem nog niet in hun heiligdom. En alles zat er nog op en aan en niets leek op vechten of op pesterijen. Gelukkig!! En wat was hij blij ons weer te zien. Puzzel bedankte de dames voor de oppas en Drommel stapte vrolijk weer om haar heen. Dat was fijn, een prima oppas adres gevonden! Hemelvaartsdag  was het weer zo’n heerlijke men dag wat betreft de temperatuur en  dus togen we weer richting vriendin om daar Drommel achter te laten en te gaan rijden. De dames kwamen enthousiast en nieuwsgierig aan rennen toen we de trailer open deden, en ja hoor, hij was weer mee! Achter het hek, geen probleem. Wel even weer de regels uitleggen en  rangorde vastgesteld maar al snel ontfermde zijn dikke vriendin haar over hem en klaar was het. En waar het zulk mooi weer was toen we van huis vertrokken werd de lucht donkerder en regende het al een beetje. Vol goede moed vertrokken we toch. Immers hadden we niet voor niks alles geregeld om te gaan mennen. We waren nog geen vijf minuten op weg of het goot uit de hemel. “Willen jullie een regenjas mee?” vroegen ze nog. “Welnee, komt allemaal goed!”  Gelukkig vond ik twee regenjassen in de wagen en had manlief het waterdichte menschort mee. Alle weer types hebben we gehad, regen, hagel, onweer en zon. Maar van naar huis gaan wilden we niet weten. In de stromende regen kwamen we terug. Ondanks de jassen toch nat tot op de draad. En daar stond onze Drommel, die regen letterlijk haat. Kennelijk had hij zich ietsje te joviaal opgesteld of had zijn chagrijnige kuif op vanwege de regen wat één van de dames geïrriteerd had, want we zagen dat het toch zo leuk niet meer ging.  Eén van de dames  trapte hem letterlijk de bak zowat uit en Drommel was echt bang. We hebben hem heel snel uit de paddock gehaald en in de trailer gezet. Puzzel troostte hem hinnikend. Snel Puzzel uit getuigd en in de trailer gezet en de spullen opgeruimd. Een snelle groet en dank je wel maar weer en hup in de auto! Balend, want thuis lagen de honden bedden buiten en de deuren stonden open. Het was immers stralend toen we weggingen!  Hoe dichter we bij huis kwamen hoe mooier het weer werd! En bij ons? Geen drupje regen geweest!! Of we Drommel nog weer eens uit logeren laten gaan? Ik denk het niet. We hebben besloten voorzichtig om ons heen te kijken naar een maatje voor hem. Dan hoeft er straks in Duitsland ook niet meer gelogeerd te worden en kunnen ze samen achter blijven. Maar als de nood aan de man is? Dan is het fijn dat er iemand is die op Drommel wil passen!  Eind mei gaan ze samen uit logeren maar daarover de volgende keer meer!

José

Opening van het menseizoen!!!

Zaterdag 12 april was het zover. Het menseizoen kon beginnen.

De eerste tocht van HARP stond gepland. Jan Grootoonk had een rit bedacht waarmee we voor het grootste deel door Duitsland zouden gaan.

Zo rond 9 uur ’s morgens was er al een hele aanloop op de Grote Kattendijk. Voor de tocht was er eerst koffie/thee met koek. Het stond allemaal voor ons klaar in de schuur. Na de koffie werd er aangespannen en om 10 uur vertrok de karavaan van 18 aanspanningen.

Via de weilanden en de bossen zaten we ineens in Duitsland. In de bossen zie je al echt het voorjaar beginnen. Vaag groen van de bomen en struiken. Krentenbomen worden nu prachtig wit van alle bloesem. Wij rijden zelf zelden in Duitsland (eigenlijk alleen met HARP-ritten) dus waar we allemaal langsgekomen zijn weet ik echt niet. Het was een prettige tocht met na een goed uur koffiepauze.

Om 12 uur kwamen we op een sportveld en hier stond de familie Meier al te wachten met de soep. Zoals we van hen gewend zijn weer prima van smaak!!

Na een uur pauzeren zijn we verder gegaan. We zijn een behoorlijke tijd langs het militaire terrein gereden en kwamen ook over de Itterbeckerheide. Het was er schitterend. Het moet hier aan het eind van de zomer, als de heide bloeit, prachtig zijn. Wie weet in die tijd nog een rit daar??

We hebben nog een spectaculaire afdaling gehad. Eerst een eind omhoog, niet erg zwaar. En dan behoorlijk steil naar beneden over een grindweg. Grandioos.

Na de koffiepauze ’s middags ging het weer richting Nederland en zo af en toe riep er een menner dat hij afsloeg om rechtstreeks naar huis te rijden. Deze mensen waren ook mennend bij Grootoonk gekomen. Het laatste stuk zijn we weer door de weilanden gereden en arriveerden we weer op de Grote Kattendijk.

Nadat de paarden uitgespannen en verzorgd waren, de koetsen op de wagens stonden, konden we nog even nagenieten onder het genot van een glaasje.

Jan en Hendrika, de ontvangst was weer fantastisch. Bedankt voor de mooie rit en de gastvrijheid.

Riet Hoevers

Foto's in een apart album

Weelde in het voorhoofd

Herinnert u zich ‘de Friese paarden’ nog? Een jaartje geleden stonden zij op een eilandje in het water. Het water had ze van het land gescheiden. Kosten nog moeite werden gespaard om ze er van af te krijgen. Prachtig dat een stel meiden met gezonde Hollandse hersenen bedenken dat ze met hun eigen paard de groep over het water halen. Kom er maar eens op! Mij staan die beelden op het netvlies gebrand en iedere keer als ik die beelden zie schieten me de tranen in de ogen. Nou ben ik een  ongelooflijke emo-muts, dus daar is niet zoveel voor nodig. Helemaal  als het om dierenleed gaat… Onlangs las ik in een artikel van een collega columniste dat er in ons land zo’n vierhonderd duizend edele viervoeters rond lopen. Daarvan worden er zo’n tweeduizend  zo slecht behandeld dat ons de tranen  in de ogen schieten. Diep triest vind ik dat. Als je niet goed voor je viervoeter, van welk merk dan ook, (meer) kunt zorgen dan doe je er het beste aan om er een goed ander thuis voor te vinden. Gelukkig hebben we allerlei instanties die zich hard maken voor de dieren. Een heuse partij in de kamer zelfs. En waar mogelijk draag ik mijn steentje hier aan bij. Zowel financiële steun als bemiddeling in herplaatsen van honden en het verzamelen van afgedankte dieren spullen die in Spanje weer van harte welkom zijn.                                                                        Gelukkig heb ik een man die de rem zet op mijn acties om alle zieligerds in huis te halen. Anders hadden we al veel eerder moeten verhuizen ben ik bang. Vorige                                                                                                                                                                   Vorige week nog  zag ik een handelaar (stigma; gevuld van lijf en leden, blauwe werkbroek, sigaar en hoedje) paarden in een vrachtwagentje laden. De arme dieren waren doodsbang en stoven alle kanten op. Ik was genoodzaakt te stoppen en lijdzaam te aanschouwen. Heb ik weer…Een bont mini shetje werd getracht de zijkant van het vrachtwagentje in te loodsen. De angst straalde van het koppetje af. Met de deur grendel al in de hand heb ik me toch maar weer bedacht. Want hoe leg je thuis uit dat je een zielig shetje in je auto hebt staan in plaats van boodschappen?                                          Gelukkig was er een potige buschauffeur, die ook stond te wachten om te kunnen passeren, die de laders aansprak. Kennelijk had dit indruk want er werd iets rustiger met de angstige dieren omgegaan. Ik was de man dankbaar. Die mannen hadden een sterk verhaal gehad als ik gegaan was… “Komt er zo’snotterend wichie vertel’n da’w door met op mut ho’ln en den klein maar bi’j heur in de auto mut zet’n…. “  Nee, dat moest maar niet….                                                                                                                                                                         Wat Wat mij betreft kan er niet hard genoeg opgetreden worden tegen onnodig dierenleed  en moet er veel strenger op worden gecontroleerd. Toch kan dat ook door slaan. Onlangs zag ik een foto van de dierenbeschermingsorganisatie van een kudde paardjes die in een kletsnatte weide stonden. “Wantoestanden in paardenland!”  Hier werd, wat mij betreft, de plank mis geslagen. De dieren zagen er goed gevoed uit, en stonden op goed verzorgde hoeven. Niets mis mee. En waar is het nu niet nat in het land? Bij ons is het huilen met de pet op! Gelukkig is de stal bestraat en ook een paar meter voor de stal is verhard waar ze droog kunnen staan.  Hoe graag we ook anders willen en hoeveel geultjes er ook al gespit zijn, het is en blijft nat. Niets aan te doen.                                      Bedenk daarbij het zielige en chagrijnige hoofd van Drommel en het plaatje is compleet. Verwaarloosde paarden! Niets is minder waar. We hebben alleen een shetlander die erg boos en chagrijnig wordt van regen en kou en zichzelf dan ongelooflijk zielig vindt. Puzzel trekt zich, als rechtgeaarde Tinker, er niet veel van aan en banjert dwars door modder en plas. Met als gevolg; een blubber Tinker! Ach jee, de ziel…. Maar niet heus. Soms moet je even verder kijken dan je neus lang is, en misschien wel eens even informeren hoe en wat voor je oordeelt. Ik zal blijven vechten tegen misstanden in de dierenwereld en waar mogelijk spring ik ook op de bres voor de mens in nood. Maar mocht u onverhoopt ergens een ‘zielige’ Tinker onder de bagger zien staan met daarnaast een shetje met een droevig hoofd, kijk dan even verder…Het betreft hier een Tinker die zich prima vermaakt met bagger racen. En een shetlandertje wat ‘last’ heeft van weelde in het voorhoofd en in afwachting is van betere dagen met veel zon!                                                                                                                                    

 

Ploegwedstrijd 29 maart Brucht

Er kan weer geploegd worden, we hopen dat jullie in grote getalen komen, want het land is groot genoeg. Ken je collegamenners die het ook eens willen proberen, laat het ze weten want ook zij zijn van harte welkom. Wil je meedoen, er hangt een opgave formulier op het prikbord in de manege, even bellen mag ook naar 0523-251934 of 06-51325531. Ook toeschouwers zijn van harte welkom!

Het is op de Kanaalweg West 08 in Brucht, aanvang 13.00 uur.

Groeten, familie Beniers

Programma maart/april

29 maart ploegwedstrijd Brucht

31 maart menles groep 2

7 april menles groep 2

12 april buitenrit bij G.J. Grootonk

14 april menles groep 1

21 april menles groep 2

28 april menles groep 1

1 mei douwtrappen

KAMPIOENSCHAP MENDISTRICT OOST IN WESTENDORP

Hoe de H.A.R.P. leden het deden op het kampioenschap.

Je doet zo wie zo goed mee als je geselecteerd wordt voor een dergelijk kampioenschap.

Onze H.A.R.P. leden horen bij de top van oost Nederland, ze hebben gereden voor wat ze waard waren. Dit is de uitslag:

In de dressuur:

Gerrit Beniers met Niels en Perry in de klasse L dressuur    2^e plaats

Gerrit Beniers met Niels                in de klasse M dressuur 3^e plaats

Anne Koning  met Perry                in de klasse L  dressuur  4^e plaats

Ina Nijeboer    met Sharell             in de klasse B  dressuur  4^e plaats

Seine Muis      met Spencer            in de klasse L  dressuur 6^e plaats

In de Vaardigheid:

Gerrit Beniers met Niels en Perry in de klasse L                2^e plaats

Seine Muis met Spencer in de klasse M Z en ZZ               2^e plaats

Hage Hoevers met Dirk in de klasse L                               3^e plaats

Gerrit Beniers met Niels in de klasse Z                              3^e plaats

Alle andere uitslagen kunt u vinden op www.Startlijsten.nl

Seine Muis

Herinnering

Hebt u zich wel eens gerealiseerd hoeveel wij doen en laten op basis van en herinnering?  We hebben ons, bijvoorbeeld, als kind zijnde allemaal wel eens verbrand aan een warme kachel, die herinnering hoeft niet altijd nog zo levendig te zijn maar toch kijken we uit bij vuur. Een herinnering kan ook mooi zijn en doet ons glimlachen of warm worden van binnen. Een herinnering kan zo zijn dat we er angst van hebben overgehouden. Hij staat ons op het netvlies gebrand! Zo kregen we afgelopen week een mailtje van een kennis van me. 

Ze woont met haar man in de omgeving van Nijmegen en ze zijn ook gek van dieren. Ze hebben onder andere drie paarden waarvan één fries welke haar man voor de wagen ment.

Sinds kort en pas op les…

Ze schrijft; Wij hebben sinds kort een hele mooie fries met marathonwagen. C.  is nu op mencursus. Ook wij hebben ons eerste drama al achter de rug afgelopen zondag: zonder eerst de wagen af te koppelen het hoofdstel afgedaan. 

Ernstig foute boel: paard met wagen en al in paniek er vandoor, de weg op, poort geramd, in volle galop terug naar z'n vorige stal. Enige schade aan derden is een auto die hij onderweg heeft geramd. Oh, wat een schrik...... droom er nog steeds van.

Dat overkomt ze nooit weer! Die herinnering staat hen in het netvlies gebrand. En iedereen die dit leest zal het niet onbekend over komen, immers hebben we niet allemaal weleens zonder na te denken gehandeld?!

Onlangs overkwam het ons nog! Een fijne rit gemaakt met Puzzel en ze stond zo mooi rustig voor de wagen te wachten tot manlief haar uitgespannen had. Ik dacht wel even weg te kunnen lopen om wat anders te doen.

En daar ging ze! Richting hout stapel met de wagen achter zich aan. Manlief boos en gelijk dat hij had! Niet over nagedacht… ff snel… ik dacht kan wel even…

Gelukkig was ze snel te bedaren en bleef het bij een schadeloos foutje. Dat overkomt me dus niet weer!

Een paar weken daarvoor, na een prachtige zondagmiddagrit, hadden we ze na een rit naar de wei gebracht om nog even een uurtje te grazen. Nu heeft Puzzel wel vaker de kuur om dan de kont tegen de krib te gooien als we haar komen halen en het op een rennen te zetten. Maar meestal is een forse brom uit de keel van de  baas voldoende voor respectvolle overgave.  Dit keer stond een hele boze Tinker in de wei ! En waarom?? Toen manlief haar wilde pakken om het halsterkoord aan te doen rende ze weg en schopte ze achteruit! Benen in de lucht!!! Ze bleef rennen door de wei en trappen in de lucht. Ziet ze het hek open staan! WEG!!!

U begrijpt: Dat hek gaat dus nu altijd dicht!

Zo de straat op en toen manlief haar na kwam vluchtte ze een wei in.  Ze was zo immens kwaad dat ze het letterlijk uit stoomde!! Ik Drommel weer naar de wei gebracht en voor de uitgang van de wei gaan staan waar ze in gevlucht was. Liep ze, in galop, des duivels op mijn af!! Toch hield ze wel respect en wende af. Manlief heeft heel wat moeite en paaien moeten doen om haar daar in handen te krijgen. Rennen en briesen! Uiteindelijk liet ze zich pakken. 

En vanaf dat moment was er niets meer aan de hand!! Liep ze braaf achter hem aan. Ze was zo kwaad dat ze doodmoe was en klets nat van het zweet. Furieus was ze… 

En ze is “aangelijnd” en zo is ze de rust weer en is er niets meer aan de hand!

We hebben wat afgemijmerd wat er toch aan de hand was geweest, want dat er iets was geweest was duidelijk. Met Drommel was niets aan de hand en die leek zich ook van geen kwaad bewust. We dachten we zullen het wel nooit weten! Maar warempel, we hoorden later dat er een luchtballon over was gevaren en kennelijk was ze daar ernstig van onder de indruk.

Nou hebben we wel  vaker gemend dat er ook een luchtballon over dreef. Waarop we ons afvroegen hoe ze daar op zou gaan reageren. Gelukkig nooit iets aan de hand. Ik hoop toch waarachtig dat ze deze herinnering in het vergeethoekje stopt.  En die knappe Drommel?

En luchtballonnen? Die hebben bij mij nu toch een hele andere herinnering!

José

Kampioenschap indoor dressuur en vaardigheid mendistrict oost

Zes van de zeven H.A.R.P.leden die mee deden aan de selectie wedstrijden hebben zich geselecteerd voor het indoor kampioenschap dressuur en vaardigheid van het mendistrict oost.Wat verreden wordt op 15 maart 2008 bij "stal Hofs" Eringveld 1 7054 BP Westendorp.

Gerrit Beniers met het 2 span paarden Niels en Perry in de L dressuur en L vaardigheid.

Hage Hoevers met enkelspan paard Fardou in de L vaardigheid.

Anne Koning met enkelspan paard Perry in de L dressuur.

Ina Nijeboer met enkelspan paard Sharell in de B dressuur.

Gerrit Beniers met enkelspan paard Niels in de Z vaardigheid.

Seine Muis met enkelspan pony Spencer in de L dressuur en de M vaardigheid.

Met dank aan onze meninstructeurs die ons hebben gebracht waar we nu zijn.

Buitenrit Jan Grootonk 12 april

De eerste buitenrit van dit jaar is gepland op zaterdag 12 april.

Wij vertrekken om 10 uur vanaf de fam. Grootoonk, Grote Kattendijk 12.

De rit gaat grotendeels door Duitsland.

Jan Grootoonk

ALV en prijsuitreiking zomercompetitie 2007

Dressuur paard :

1  A Koning                     

2  G Beniers                                                    

3  J Kosters                                                      

Dressuur pony:   

1  A Braakman

2   S Muis                     

3  D v d Graaf

Vaardigheid paard:   

1  G Beniers                   

2  J Kosters                                                      

3  H Kosters                                                       

Vaardigheid pony: 

1   S Muis

2   A  Braakman

3   H  Jonkeren

De Martin Kramer Bokaal is gewonnen door Anja Braakman.

Gefeliciteerd iedereen!

De foto's van de vergadering en prijsuitreiking zijn te zien in het fotoalbum.

Clinic Petra Verstaten van Equixantos

Op 23 januari was Petra Verstraten te gast bij de menvereniging. Petra kwam vertellen over de Freestyle methodiek maar vooral ook laten zien wat deze methodiek inhoudt. De Freestyle-methode staat centraal in de trainingen van Equixantos, het bedrijf van Petra. Het doel van deze methode is een relatie, waarin paard en mens hun eigenheid en vrijheid behouden.

Volgens het Freestyle-systeem staat geen enkel aspect op zich maar is elk aspect onderdeel van een groter geheel. Alle onderdelen beïnvloeden elkaar daarbij.
In het gehele systeem wordt rekening gehouden met de huidige welzijnsnormen voor dieren in het algemeen en paarden in het bijzonder.
De basis van het Freestyle-systeem is dan ook in eerste instantie geënt op de natuurlijke eigenschappen van het paard. Het paard is vóór alles prooidier, kuddedier en vluchtdier. Niet alleen het gedrag van het paard is hier naartoe terug te voeren maar ook zijn natuurlijke behoeften met betrekking tot welzijn kunnen we daar op afstemmen.

De term freestyle geeft aan dat "vrijheid" een belangrijk thema is. Vrijheid voor zowel mens als paard. Het streven is om mens én paard zijn eigenheid te laten behouden en van daar uit een relatie op te bouwen.
Om een goede relatie te krijgen met ons paard is het absoluut noodzakelijk dat we ons verplaatsen in de belevingswereld van het paard. Andersom is immers niet mogelijk. Zijn belevingswereld is die van een schrikkerig prooidier dat vlucht om zijn leven te redden. Het is een onvoorstelbaar gevoelig dier, lichamelijk maar ook emotioneel. Lichaamstaal is het voornaamste communicatiemiddel. Volgen zit  paarden in de genen, maar dan wel het volgen van een leider. Dit hoeft niet eens perse een ander paard te zijn. Als een mens die plaats kan innemen, is dat voor ons paard een acceptabel alternatief. Paarden denken niet rationeel en zijn niet in staat om abstract te denken. Ze beleven gewoon het moment. 

Onze belevingswereld is die van een roofdier, met bijbehorende reflexen. Wij denken controle uit te kunnen oefenen door vast te houden en gaan bij voorkeur recht op ons doel af. Onze communicatie is in hoofdzaak verbaal. Lichaamstaal gebruiken we zeker ook, maar dat gebeurt voor een belangrijk deel onbewust.

Paarden hebben natuurlijke behoeften en één daarvan is dat zij duidelijkheid willen over wie de leiding heeft. We spreken dan van de dominantieverhouding. Op het moment dat wij beslissen dat we een paard gaan rijden (houden, trainen, verzorgen), plaatsen  we onszelf in een leidinggevende positie. De hamvraag is of we die positie aankunnen en welke consequenties het heeft. Vanuit kennis over de belevingswereld van het paard, wordt het eenvoudiger met hem te communiceren. Het paard zal op zijn beurt ons beter gaan begrijpen, wat de basis vormt voor wederzijds respect en vertrouwen. Zodoende groeit een relatie waarin mens en paard hun eigenheid hebben behouden en waarin de dominantieverhouding voor beiden duidelijk is. Vanuit deze basis omgaan en trainen met paarden, is de kern van het Freestyle-systeem.

Vertaald naar het werken met paarden houdt dit in dat de combinatie ‘Paard en menner’(of ruiter) meer is dan een combinatie van mens en dier alleen. Alles hangt met elkaar samen en beïnvloedt elkaar. Voor een goed resultaat moeten daarom alle relevante aspecten van het paardrijden worden meegenomen.

Petra liet ons, met behulp van twee paarden van menners van de vereniging, een tuiger en een haflinger, zien dat Freestyle bestaat uit, onder andere, de elementen loswerken, grondwerk:

Loswerken
Bij het loswerken, de naam zegt het al, bestaat er geen fysiek contact tussen begeleider en paard. In een ruimte van circa 15 bij 15 meter, puur door middel van lichaamstaal, controle krijgen over de richting en snelheid van het paard. Hierdoor wordt de dominantieverhouding bepaald, waarbij het paard jou als leider gaat accepteren.

Grondwerk
Tijdens het grondwerk werkt Petra met het paard aan een enkele lange lijn (4,5m) en een freestyle halster. Lichaamstaal blijft hierbij de basis. De oefeningen kunnen worden gecombineerd met enkele hindernissen zoals bijvoorbeeld pionnen, een balkendoolhof of een wip. Het nemen van deze hindernissen geven het paard meer bewustwording van zijn lijf en daarmee een betere coördinatie. Hierdoor wordt het paard dapperder. De oefeningen bevestigen ook uw rol als leider. 

Deze methode is ontwikkeld door Emiel Voest, bij wie Petra een instructeurcursus succesvol heeft afgerond.

Een leuke en leerzame avond. Als het aan Petra had gelegen had ze tot laat in de avond vol passie met de paarden kunnen werken en er over kunnen vertellen. Bedankt Petra en bedankt leden wie hun paard hebben meegebracht en aan Petra toevertrouwden.

Voor wie meer over wil weten over Petra en haar bedrijf of de trainingen die ze verzorgd: www.equixantos.com

Foto's van deze clinic zijn te bezichtigen in het fotoalbum.

José

Fotoalbum clinic Petra Verstraten aangemaakt

De foto's zijn vandaag toegevoegd, een verslag zal nog volgen.

Programma februari

11 februari:

Algemene Ledenvergadering in de Anerhof, aanvang 20.00 uur.

18 februari:

menles weekgroep 2

25 februari:

menles weekgroep 1

Programma februari

11 februari:

Algemene Ledenvergadering in de Anerhof, aanvang 20.00 uur.

18 februari:

menles weekgroep 2

25 februari:

menles weekgroep 1

Statistieken januari

Totaal aantal pageviews:	14.889
Gemiddeld per maand:	513
Totaal aantal unieke bezoekers:	5.128
Gemiddeld per maand:	177

Best gezellig

Iedere keer denk ik aan het einde van de maand; “heb ik nou wel een onderwerp voor de column?” En iedere keer is er wel weer iets om over te kletsen. Zoals ik al genoemd heb in een eerdere column huren we een stukje land van mijn zwager waar we de paarden dagelijks naar toe brengen voor een paar uurtjes grazen. Dat leverde over het algemeen niet teveel problemen op.                                                               

Ja, Puzzel is een baas ‘kind’ en ze stapt dus liever aan de hand van de baas mee. Zo is Drommel meer het manneke van de vrouw. Maar ‘mijnheer en mevrouw’ kennen het doel en dan moet je het er maar voor over hebben eens met een minder favoriete aan de wandel te gaan.

Onderweg een pitstop voor wat smakelijke eikeltjes..

Tot een maand geleden. Manlief is aan het werk en ik toog, zoals altijd, naar de stal om ‘mijnheer en mevrouw’ van hun uitstapje te voorzien. Puzzel was al wat dwars toen ik de wei in kwam.

Niet zeuren, halster om en gaan!

En hier ging het mis!

Puzzel dacht; “bekiekt oe het maa!” En ze ging met mij op stap! Alle kanten van het fietspad heb ik gezien. Vervolgens stond ze voor me en begon te steigeren, om dan naast me te staan kijken hoe ik zou reageren.

Hard weg draven aan het koord (we gebruiken een drie meter lijn) waarop ik angstvallig doodsangsten uit stond dat ze met mij aan dat koord op de kletter zou gaan.

Uiteraard was ik des duivels en heb haar dat ook wel laten horen! Waarop de reactie kwam; wat jij kan, kan ik beter! Briesen en snuiven!

Nou, we zijn in de wei gekomen, al vraag niet hoe. Ze was me baas! Ik kwaad, Puzzel kwaad. Drommel kwaad want die had best mee gekregen dat er wat aan de hand was en aan mij wel merkte dat ik ook kwaad was op die taart!

Dus op shetland draf met een boze shetlander, die eigenlijk niet wist waarom hij boos was, voor de tweede keer de wandeling gemaakt. Maar ze stonden er!

Toen mijn boosheid wat was gezakt, en dat lukt aardig tijdens het uitmesten van de stal, moest ik er eigenlijk ook wel een beetje om lachen. Dat hoofd sprak boekdelen!  Ze was kwaad en dat zou ze laten weten ook!

Die lichaamstaal vind ik zo fascinerend!

De meeste communicatie van paarden gaat met de oortjes. Puzzel heeft er meestal één op de baas gericht als deze in de buurt is. Of op de deur van de schuur, want daar staat het eten!

Het andere oor is voor de waakzaamheid en letten op wat Drommel uitvreet. Alhoewel ze ook een oplossing heeft gevonden voor lastige shetlanders. Die plant je in de schuur en je zet je dikke achterwerk voor de ingang. Grote jongen die daar langs komt! Geen last meer van lastige shetjes.

Maar goed, ze stonden in de wei maar moesten ook weer terug! En Puzzel zag de bui al hangen…. Het ging wat beter de weg terug maar ze liet me wel merken dat zij de regie bepaalde! Tja, doe maar eens wat tegen ruim een 700 kilo mokkend paard!

Drommel is dan vergevingsgezinder en die kwam goed gevuld achter me aansjokken.

Klaar was ik er mee! Ik ga mijn leven niet wagen aan die rot knol! Ze bekijkt het maar, ik breng haar niet meer!!

Manlief moest het maar uitzoeken en als hij aan het werk was ging ik ze niet meer brengen! En zo geschiedde.         

Ik heb het niet meer gedaan. Wel samen en dan nam ik Drommeltje mee. Lekker handzaam en redelijk gehoorzaam.

Ach, en dan kom je aan het denken. Want wie deed het nou fout? IK! Ik heb alle signalen die ze me gegeven heeft genegeerd. Ik ben wat onzekerder en dat maakt haar onzeker, en ze heeft gedaan wat ze kon. Met me communiceren alleen ik verrekte te luisteren. Wie niet luisteren wil moet maar voelen!

Bovendien was ze hengstig en dan is ze al snel humeurig.. Ik wist het allemaal best…

Tien van de tien keer dat er iets mis gaat tussen je paard en jou ben jij niet duidelijk geweest. Het is mijn overtuiging. Ik merkte ook dat Puzzel me onvoldoende respecteerde. Ik heb mijn moed weer bij elkaar gescharreld en heb eerst maar eens een goed gesprek met haar gehad. Paarden zijn beeld denkers en dus heb ik haar in alle rust geprobeerd ‘beeldend’ te vertellen dat ik haar wel weer wilde gaan brengen naar d wei maar alleen als ze netjes mee zou lopen en me zou respecteren als meerdere. En we hebben weer wat oefeningen opgepakt die we op cursus bij Petra hebben geleerd. Waarachtig dat ze het niets vond! “Ga jij nu even weer de baas spelen?” leek ze te denken… Maar na wat dagen wat geoefend te hebben en haar bijzonder te hebben geprezen als ze deed wat ik haar vroeg merkte ik verbetering.

Afgelopen zondagmorgen, een rustige dag, heb ik haar weer naar de wei gebracht. En of het geholpen heeft of niet, ons gesprekje, ze liep heel braaf achter me aan.

Het verhaal wat ze me, in hinnikende en knorrende paardentaal, vertelde heb ik geen woord van begrepen, maar ’t was best gezellig!

José

Foto album

De laatste foto's van Paard 2008 zijn toegevoegd, van de rassenpresentatie.

Foto album

Er zijn foto's van het carrousselrijden enkelspan toegevoegd.

Foto album

Er zijn foto's toegevoegd van het autheniek rijden.

En we mogen melden dat de toevoeging van het fotoalbum een succes is, getuige het aantal keren dat het bekeken is:

Totaal aantal pageviews:	1356
Gemiddeld per dag:	339.00
Laatste zeven dagen:	1356
Vandaag sinds middernacht GMT	158

Nu zou het leuk zijn als men wat meer zou reageren.

Foto album

Er zijn foto's van het carrousselrijden tweespan toegevoegd.

Paul van Zanten

is weer thuis, beterschap nogmaals!

Nieuwe items toegevoegd

De weblog is iets aangepast, er is een foto album toegevoegd waardoor het mogelijk is meer foto's te laten zien en op een groter formaat. Het eerste fotoalbum staat in de linkerkolom, je kunt op de foto klikken en dan kom je in het menu. In het album kun je op de eerste foto klikken, dan volgt een programmaatje waarbij je op volgende kan klikken zodat je via een slide show alle foto's kan zien. Zodra ik meer foto's klaar heb van Paard 2008 zal ik die in het fotoalbum paard 2008 plaatsen. Nu staan alleen nog de foto's van de marathon er in, er zijn foto's van elk onderdeel. Daarvoor nog even geduld.

Ook kun je nu de laatste reacties zien, op deze manier is het makkelijk te zien wie er waar op gereageerd heeft. Door op de naam van degene die gereageerd heeft te klikken kom je bij de reactie. 

En de balk met reclame is verdwenen.

Paard 2008 voor Paul van Zanten

Gister heeft Harp een avondvullend programma verzorgd voor Paard 2008. Er werden demonstraties gegeven over onder andere marathon rijden, carrousselrijden, authentiek rijden en er was een rassenpresentatie. Helaas gebeurde er tijdens de presentatie van het authentiek rijden een ongeluk waarbij Paul van Zanten gewond raakte en moest worden afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij is nog dezelfde avond geopereerd aan een dubbele beenbreuk. Zijn authentieke wagen had ook forse schade dus jammer genoeg was het voor Paul geen succes. Zijn paard leek op het eerste gezicht in orde, het was alleen erg geschrokken. Dit is helaas de keerzijde van de medaille. Het is een sport die bedreven wordt met vluchtdieren en hoe braaf het paard ook mag zijn, het ongeluk zit in een klein hoekje.

Wij wensen hem veel sterkte en een voorspoedig herstel toe!

Paard 2008 in Hardenberg 23 - 27 januari

Op de sfeervol ingerichte beursvloer presenteren exposanten uiteenlopende producten en diensten op het gebied van paarden en alles wat daarmee te maken heeft. Een grote diversiteit aan exposanten zijn aanwezig op dit unieke evenement. Een greep uit het aanbod: ruitersport, mensport, stal & erf, voeding, verzorging, verenigingen, verzekeringen, gezondheid, transport, advies(bureaus), africhting & training, vakantie & reizen, opleidingen, cursussen en clinics, literatuur en media en nog veel meer.

Zowel paard, ruiter als publiek voelt zich thuis tijdens deze vijfdaagse happening met een bijzondere allure.

Spectaculaire shows & demonstraties

De showpiste vormt het middelpunt van de beursvloer. Dagelijks vinden hier unieke shows & demonstraties met interessante thema’s plaats.

Voor iedere paardenliefhebber, van menner tot recreatie-ruiter, van ponyruiter tot professional, het is vijf dagen lang genieten in Evenementenhal Hardenberg!

Het overzicht van de shows en demonstraties kunt u hier vinden:

http://www.evenementenhalhardenberg.nl/files/site160_20071127120857_Programma_shows_%26_demonstraties.pdf

Jeugd Indoor
Het Nationaal Boertjes Pony Indoor Hardenberg is een jaarlijks terugkerend festiviteit, die in de hippische ponywereld alom bekend staat. Spanning, gezelligheid, maar bovenal een sportief samenkomen in een prachtige accommodatie die menig ponyruiter niet wil missen. Vijf dagen lang pony- en paardensport van de bovenste plank, met als één van de hoogtepunten de Hartog Lucerne Trophy, de Roelofsen Raalte bokaal en Junioren- en Young Ridersrubrieken.

Een familiefeest voor iedereen die van topsport houdt!

entree is gratis.

bron: http://www.evenementenhalhardenberg.nl/read/beurs/naam/Paard%202008

Mening gevraagd!

In het karrespoor van november heb u een stukje kunnen lezen over rouwkoetsen in Groningen.

Wat vindt u van de stellingen? 

1e: Je moet worden begraven door de mensen waar mee je hebt geleefd.

2e: Wij als menvereniging moeten een rouwkoets aanschaffen.

uw mening kunt u onder dit bericht kwijt, als u klikt op reageer. Of u kunt deze mailen.

Indoor marathon 29 december

De foto's zijn van Patricia van Jan Koster hij deed deze dag mee met zijn paarden en pony's en in de rubrieken twee keer enkel span pony, tweespan pony , tweespan paarden, en twee keer enkelspan paard. Verder zijn de foto's van het vierspan twee donkere paarden van Jan Heijink en de vossen van Gerrit Beniers.Ik heb deze dag veel lol beleefd heb gereden met de paarden van Jan Heijink, die zo hard en met zoveel kracht door de bak gingen dat het niet te filmen was.

Vriendelijke groet, Seine Muis

Voor iedereen

Menvereniging HARP Hardenberg Gramsbergen en omgeving.

Gaarne wensen wij u en allen die u dierbaar zijn prettige feestdagen, een

goede gezondheid en veel voorspoed toe in het jaar 2008.

Het bestuur.

Die zijn gek?

Hier dan de laatste column van dit jaar. De dagen vliegen me warempel voorbij. En voorzichtig werd er geïnformeerd ‘of ‘d r al ‘s een nij stukkie skreem was?’. En als ik dan naar de datum van de laatste keer kijk schiet het schaamrood mij op de kaken! Veel te laat, foei toch!   

Ik zei het de laatste keer al, er zijn veel veranderingen gaande hier in huis en dat is mede de reden waarom ons de dagen om vliegen.  Een andere baan, dichterbij huis. Maar ook een ander huis! Het begon deze tijd vorig jaar. We hadden al geconstateerd dat we toch wel veel leuke dingen van de paarden missen. Als je ze zo in de wei naast het huis hebt staan of een kilometer verderop maakt toch wel enig verschil. Manlief merkte eens fijntjes op dat het toch zo mooi zou zijn als we ze bij huis konden hebben. Tja, dat was ook best mooi maar dat hebben we nu eenmaal niet. Hoe het ook kwam, het kwam er steeds weer op neer welk een voordeel het wel zou opleveren als we de paarden bij huis zouden hebben. Fantaseren kunnen we prima samen en we zitten ook best op één lijn hoe we het denken te willen hebben. En we zijn ook wel van die types die dromen willen verwezenlijken.  Dus op een bepaalt moment hebben we de knoop doorgehakt en besloten , na zeven jaren van zwoegen en verbouwen, het bord ‘ te koop’ in de tuin te zetten. Ik heb best moeten wennen aan het idee. We kochten dit als redelijk verwaarloosd en met het nodige achterstallige onderhoud. Met verschrikkelijk veel plezier hebben we samen gewerkt aan wat het nu geworden is. En daar zijn we trots op. Naast al die tijd en energie die we er in gestoken hebben is het ook ons thuis! Vrienden vertalen ons huis wel eens als ‘een warme deken’.  Maar goed, besluit staat vast en we gaan er weer voor! We hebben heel wat woningen en grond gezien en niets was onze droomplek. Want waar we het over eens zijn; geen grote verbouwingen meer! De paarden stonden bij mijn zus en zwager en zo spreek je elkaar nog eens. Zwager informeerde naar de stand van zaken met de woning zoekerij. Wij vertellen van alle ellende die we gezien hadden en dat er nog niks bij zat tot op heden. “Wurrumme goj de grenze dan nie over?!”Waarom ga je de grens niet over? Ja zeg, dat is me nog al niet wat! Wat sputterend hebben we dat idee terzijde gelegd. En toch bleef het door ons hoofd spoken. Ja, waarom eigenlijk niet?  En zo zijn we bij onze buren gaan kijken. Ook daar hebben we het nodige gezien en afgekeurd. Totdat we onze droom tegen kwamen. Het duurt nog even, volgend jaar september zullen we de oversteek gaan maken. En het is ook maar goed ook dat het nog even duurt. Er is nog veel te regelen. Maar dan hebben we ook wat we graag willen, de paarden om het huis lopen en een enorme tuin. We zien ons er al helemaal wonen. We hebben nu geen gras meer op ons eigen land staan en huren een halve kilometer verderop een stuk wei voor ze. De dagelijkse wandeling met allebei apart kost minstens een half uur per keer. We praten het dan goed door te zeggen dat het gelukkig nog maar voor één winter is. Drommel was het er een paar weken geleden niet mee eens dat we hem weer terug hadden gebracht naar de stal en was onder het draad door geschoten de weg op! En dan heb je ze niet bij huis en maakt dat dus niet mee. Gelukkig heeft onze beste buurman het tafereel (tot twee keer toe!) aanschouwd en Drommel ‘s  leven gered. Toen ik aan het einde van de middag kwam om ze te verzorgen voor de nacht, hoorde ik wat hij uitgevreten had. Daar heeft even een pittig onderonsje met Drommel op gevolgd. Waarin ik hem haar fijn heb uitgelegd dat het niet de bedoeling kan zijn dat hij verongelukt! Drommel kijkt me even schuldbewust aan, maar geeft dan een duw met het verzoek op te schieten met dat eten! Stiekem doet het me dan best goed dat de buurman zegt dat Drommel zo braaf was en hij zo braaf met hem mee liep! Onze paarden lopen halsterloos in de wei. Als we dan zondagsmorgens in de regen en kou het draad staan te repareren kan ik ze wel wat, die rot knollen…. Ach, en dan maakt het veel goed als je elkaar voor kunt houden; ‘nog één winter!’  Mij benieuwen wat ze daar weer bedenken voor rottigheid!   

Ongetwijfeld  zullen er mensen in onze omgeving zijn die zeggen; ‘die zijn gek!’ Netjes verwoord in; “ jullie durven zeg!” of iets van dien aard. Ja, wij durven dit avontuur wel aan en met heel veel plezier kan ik inmiddels wel  zeggen.                                                                                                                        

En misschien is het ook wel zo, zijn we een beetje gek!

We wensen iedereen behaaglijke feestdagen en een comfortabel 2008!

José

lezing met medewerking van Petra Verstraten

Noteer in uw agenda!

Op 28 januari organiseert menvereniging HARP een lezing met medewerking van Petra Verstraten. Petra komt niet alleen vertellen over de Freestyle methode maar ook haar werk met de paarden (van leden) laten zien!

De Freestyle-methode staat centraal in de trainingen van Equixantos. Het doel van deze methode is een relatie, waarin paard en mens hun eigenheid en vrijheid behouden. Freestyle bestaat uit de elementen loswerken, grondwerk en rijden:

Loswerken
Bij het loswerken, de naam zegt het al, bestaat er geen fysiek contact tussen begeleider en paard. In een ruimte van circa 15 bij 15 meter leert u, puur door middel van lichaamstaal, controle te krijgen over de richting en snelheid van het paard. Hierdoor wordt de dominantieverhouding bepaald, waarbij het paard u als leider gaat accepteren.

Grondwerk
Tijdens het grondwerk werkt u met het paard aan een enkele lange lijn (4,5m) en een Freestyle halster. Lichaamstaal blijft hierbij de basis. De oefeningen kunnen worden gecombineerd met enkele hindernissen zoals bijvoorbeeld pionnen, een balkendoolhof of een wip. Het nemen van deze hindernissen geven het paard meer bewustwording van zijn lijf en daarmee een betere coördinatie. Hierdoor wordt het paard dapperder. De oefeningen bevestigen ook uw rol als leider. Het grondwerk vormt hiernaast een brug naar het rijden

Rijden
Hierbij is de aandacht gericht op de effecten die uw houding en bewegingen hebben op uw paard. Tijdens de Freestyle trainingen rijdt u zowel met als zonder zadel en doen we ook balansoefeningen zonder paard. Hierbij maken we gebruik van balansschijven, -ballen en trampolines

Deze methode is ontwikkeld door Emiel Voest, bij wie Petra een instructeurs cursus succesvol heeft afgerond.

Datum: Maandag 28 januari

Aanvang 19.30 uur.  Manege Hoogenweg.

ALVAST KENNIS MAKEN? DAT KAN!!

              “ ERVAAR”

          De toegevoegde waarde van de

                         van de Freestyle-methode                         

                            Voor U en Uw paard 

         

Open Dag bij:

                                             

Equixantos

  Holistisch-Freestyle-Training-Centrum  

  Deze dag geeft Petra Verstraten, samen met haar paarden, een impressie van de diverse

  Onderdelen uit de trainingen, die te volgen zijn op het centrum; o.a.                                                                                                                                          

  Loswerken, Grondwerk, Dubbele lange lijnen, Hindernis werk, Zit/Balans oefeningen, 

  Tevens worden er deze dag demo’s gegeven door;

  Janneke Reitsma  ; Natural Balance Hoofcare , hoefsmid (natuurlijke wijze bekappen)

  Tevens zijn wij officieel verkooppunt van Barefoot (boomloze) zadels.

  Deze zijn te zien op de open dag, met mogelijk uitleg/advies hier over, door Marcel Otten.             

 

Graag tot ziens op

Zaterdag 1 December a.s.

                     Entree Gratis

Equixantos, Beilervaart 65, Beilen

Aanvang       Ca.11.00 uur  Loswerk

Afsluiting     Ca.15.00 uur Zelf ervaren…

                                                                                          

                                                                                             Info of aanmelden

                                                                                             Petra Verstraten  06 23262198

                                                                                             petra@equixantos.com

Glansrijk geslaagd

Dit is column nummer dertien alweer! Ineens realiseer ik me dat het alweer een jaar geleden is dat ik er mee ben begonnen. En met heel veel plezier kan ik wel zeggen. Er is natuurlijk ook wel het nodige gepasseerd. Ik ben over het algemeen niet het type van terug kijken. We kijken vooruit!                

Maar toch maak je leuke en minder leuke dingen mee.

Van de paarden hebben we verschrikkelijk veel plezier.  En als ik af en toe de columns terug lees om even te checken of ik het ‘daar’ al over heb gehad, moet  ik soms in mijzelf lachen. Het lijkt wel of ze nooit ondeugend zijn en super goed zijn opgevoed. Nou niets is minder waar. Puzzel hoort vaak genoeg haar bijnaam “Taart!” Want dat is ze soms met recht! En Drommel heb ik ook weleens verwenst met zijn “grappen”. Maar hoe dan ook, we hebben een geweldige band met ze en het is een pracht stel.

De afgelopen weken zijn spannende weken geweest. Het examen voor het koetsiersbewijs was in aantocht. Alleen was niet zo duidelijk wanneer en op het ‘leste’ moment moest er uiteraard weer van alles geregeld! Het pak was al gekocht, immers nette kledij was gewenst. De helm kon worden geleend dus daar was geen omkijken naar. Daar stonden we ’s ochtends om half acht paardenbenen te wassen en een paard te borstelen. Het had geen enkele zin om dat voor die tijd te doen. Puzzel denkt ‘gatsie al die haren in het nette, even lekker rollen in de bagger. ‘ De modder is haar isolatie tussen die dikke wintervacht. De eerste vorst had de waterpomp op de wei bevroren en knetteren hierop hielp niet. Gelukkig stond de waterbak open en vol en dus hebben we dat maar genomen. Van huis warm water mee en dat samen ging prima. De avond er voor was het gepoetste en geoliede tuig al in volgorde klaar gelegd, de wagen was schoon  en alle voorzieningen die te bedenken waren lagen klaar. Twee wekkers gezet, stel je voor... Het was niet nodig. Half vijf ’s morgens lag ik notabene al wakker … en ik hoefde geeneens examen te doen!  In de tijd dat de examen kandidaten op gingen voor hun theorie heb ik op Puzzeltje gepast. Samen even wandelen inde vrieskou, en een hapje gras op zijn tijd…  We zagen het niet zitten haar in de trailer te laten staan al die tijd. Ze gaat roepen en als ze geen antwoord krijgt denk ik dat ze de hele trailer aan gort trapt. Ze was in staat met de baas mee te lopen het restaurant binnen! Er stonden meer van die opgewonden standjes in trailers te wachten en ik was blij dat manlief zich daar geen zorgen om hoefde te maken.  Na de theorie werd er nog druk nagepraat, en was de voorspelling: “ik weet het niet, misschien wel gezakt..” Nou ja, er was toch niets meer aan te veranderen en aan het studeren had het niet gelegen. Manlief trok nog even snel een thermobroek onder het pak aan.  Inmiddels was ik zo koud en ben huiswaarts gekeerd waar de honden lagen te wachten. Samen met een vriendin wie te logeren was. Het spul in de auto voor de volgende wandeling, waar ik warm kon lopen. Het kon wel even duren voordat ze aan de beurt waren voor  het praktijk examen en vriendin en ik hebben ons, de dag door, wel vermaakt. ’s Middags kwam manlief even thuis zeggen dat Puzzel weer thuis was in de wei. De praktijk was prima gegaan. Daar was de examinator tevreden over. Op naar de uitslag. Later op de dag nog eens gebeld, nee nog geen uitslag.   Aan                                                                                                                                        Aan het einde van de middag kwam het verlossende telefoontje: “Ik ben GESLAAGD!!”     Supertrots waren we. En ook wel een beetje opgelucht. Er staat nog genoeg te gebeuren komend jaar, maar daarover de volgende keer meer.

De waarderingslijst liegt er niet om, voornamelijk alles “goed” en niet één keer  “matig.”         

Glansrijk geslaagd dus!

Programma okt/nov

15 okt: Mini avond

22 okt: Menles groep 1

29 okt: Menles groep 2

5 nov: Menles groep 1

12 nov: Menles groep 2

19 nov: Carroussel les

26 nov: Menles groep 1

NK Authentieke Rijtuigentocht hardenberg

Fjordenrit

Zaterdag 8 september was de jaarlijkse fjordenrit

We starten bij de fjordenhof in Heemserveen.

Er deden 12 aanspaningen mee en 7 onder het zadel. 

De tocht ging door het heemserbos, langs bovenveld, het Stoetenslag en het Coolenbrandersbos. Aan de Elfde wijk bij de Fam. Stubbe hadden we de middagstop. Daar was het heerlijk vertoeven.De tocht was 26 km. Het was lekker weer en hebben genoten.

Jan Grootoonk

Vriendschap

Vriendschappen ontstaan op verschillende manieren. Spontaan en soms een beetje geholpen. Sommige vriendschappen zijn voor altijd, sommige voor een levensperiode. De meeste vriendschappen ontstaan door gezamenlijke interesses en dezelfde humor. En geen mens kan zonder vrienden om zich heen. Zelf vind ik sociale contacten belangrijk maar kan het ook prima alleen vinden. De vriendschappen die ik met de dieren ervaar zou ik voor geen goud willen missen en geen dag.  Dieren leven vaak in groepen zo ook de honden en de paarden. Beiden zijn het roedeldieren. De hond is wat meer gedomesticeerd dan het paard en ziet de mens ook als roedellid.    

Wel sneu voor de hond die acht uur per dag alleen zit en zich maar moet voegen naar de roedel wanneer zij aanwezig is. 

                                                                        

Mijn mening is dat je een roedeldier in een roedel moet laten leven. Eén hond is geen hond. Net als één paard  geen paard is. Met name de paarden leven in een roedel en de meeste paardeneigenaren weten dat.            

                                                                                                                                                    

Wat me dan verbaast is het feit dat er nog zoveel paarden alleen staan in een verlaten weiland zonder andere dieren om zich heen, en dagen geen eigenaar te zien.

                                                                                                             

Toen we besloten hadden dat Puzzel bij ons zou gaan horen was er geen twijfel over mogelijk er komt een tweede bij!  Dat het een shetlandertje zou worden waren we het al snel over eens. Een gezelschapspony voor Puzzel en een handzaam maatje om wat mee te ondernemen. Dus op zoek naar een maatje voor Puzzel. In de boeken hadden we gelezen dat tinkers over het algemeen geïnteresseerd zijn in alles wat bont is. Dus als het even kon een bonte shetlander. Die vonden we in onze Drommel.   

                                                                                                                                    

We waren ons weldegelijk bewust dat dit een ‘geholpen’ vriendschap zou worden en het maar afwachten was of het klikte tussen die twee. 

Gelukkig leek het in eerste instantie geen foute match. Er werd direct rangorde bepaalt en omdat beiden op neutraal terrein aan elkaar werden voorgesteld was er nog geen sprake van afgebakend terrein. Puzzel presenteerde zich als leidende merrie en waar nodig als drijvende hengst van de kleine kudde. Drommel had het maar te nemen. Dat er nu sprake was van innige vriendschap hadden we het idee niet van, maar ze mochten elkaar wel en het had wellicht tijd nodig. We hadden er maar geluk mee gehad!                                  Inmiddels zijn we een jaar verder. En er is een innige vriendschap tussen die twee ontstaan. Ze hebben, net als in de menselijke relatie ook ontstaat, hun eigen structuurtje gecreëerd.                                                                                              

’s Morgens staan ze samen op de uitkijk of we al in aantocht zijn. Vroege vogels zijn het. Gezamenlijk wordt er gegeten in wei. Als het grofste van het land is dan stappen ze samen naar de stal om het hooi in de bakken te verorberen.                                                                                                

Dan is het tijd voor een dutje. Bij mooi weer bij voorkeur in de zon. Waar om de beurt gezond wordt. Als Drommel van de zon ligt te genieten staat Puzzel op de uitkijk en als Puzzel ligt te genieten van de warme zonnestralen is het Drommel zijn beurt.      

Gerust word er in de stal. Beiden met het hoofd tegen de wand van de stal aan een tukkie doen. Ze flemen samen, en kriebelen elkaar bij jeuk. 

                                                                                                                                                                                 

En mocht Drommel het nog niet meegekregen hebben dat het tijd is voor het middagslaapje steekt Puzzel het hoofd om de deur van de stal en roept Drommel te komen! Het is prima hoor als we bedenken dat we een dagje rondom de stal aan het werk gaan. Na een gezellig samen zijn volgt weer de paardenstructuur van alle dag.                                                                     

Echte paardenvriendschap, hopelijk voor een heel paardenleven!   

Authentieke tocht Tubbergen

Mendurance

Op 6 oktober 2007 organiseren wij een mendurance op de zuidveluwe.

Voor meer informatie kunt u kijken op www.zuidveluwerit.nl of www.deronline.nl

Met vriendelijke groeten,

Jan-Willem van Roekel

Stichting Endurance zuidveluwe

Zwijgpenningen

Als je zo, als onervaren “groom” op de wagen zit en dat mennen zo eens aanschouwt  denk je al snel te licht over het mennen. Wat sturen en trekken aan de leidsels en daar gaat of stopt het paard. Inmiddels ben ik er wel achter dat niets minder waar is. Mennen is een zware sport en je hebt er flink wat pit voor in je mouwen voor nodig! Neem alleen dat gesjouw met dat tuig nu eens. Manlief houdt van ‘gemak dient de mens’ en schafte een bolderkar aan om het hele zaakje in te verrijden. Maar goed, dat tuig moet toch ook op dat paard gehesen. Nu heeft Puzzel het pony formaat dus dat is goed te doen. Ben wel benieuwd naar de menners met een Shire! Het tuig dient (volgens manlief) in de juiste volgorde in de wagen te liggen en op het paard te worden gelegd. Dus denk er om, het moet er ook op de juiste volgorde weer af! Ik bemoei me er maar zo min mogelijk mee en keutel wat met Puzzel. Onlangs mocht ik eens mee met een menles voor het koetsiersbewijs. Er had een medemenner  afgezegd en er was een plekje over. Misschien leuk om mee te gaan? Dat liet ik me niet twee keer zeggen! Dus mee op de wagen. De instructeur leek op geen enkele wijze van de wijs te brengen. Puzzel heeft de nare gewoonte gehad dat ze vluchtte voor bussen, vrachtwagens en landbouwverkeer.  (inmiddels gaat dat een stuk beter gelukkig) Door de drukte van het avondverkeer, mennend door het dorp, leverde dan ook diverse uitwijk manoeuvres van Puzzel op.   Achterop de wagen bedacht ik me al eens op welke manier ik van de wagen zou vluchten als het echt op de kletter zou gaan. Gelukkig ging het allemaal goed. De auto’s waarvan ik dacht dat we die van voor naar achter zouden beschadigen bleven ongedeerd en op een te krappe bocht na ging alles prima. Maar wat een geworstel met die leidsels! Terwijl de menner nog bezig was met de worsteling de leidsels in de juiste positie te manoeuvreren begreep Puzzel al wat de bedoeling was en stapte ze braaf links of rechts. Hier en daar een opgestoken duim als de paardenvijgen netjes van de straat werden ontdaan. Leuk om eens mee te maken. Als we samen gaan mennen zoeken we zoveel mogelijk de natuur op. Bijna terug bij de wei  stelde de instructeur mij voor om zelf eens de teugels ter hand te nemen. Ik heb maar vriendelijk bedankt en hem er op gewezen dat het zo jammer zou zijn als we in de laatste vijfhonderd meter nog kwamen te verongelukken. Maar omdat ik zo hard roep het ook te willen leren ontkwam ik er natuurlijk niet aan het eens te proberen. Dus op een heel stil wegje zonder diepe sloten en geen verkeer of huizen in de buurt een stukje gemend. Dat is me een ervaring! Geweldig! Uiteraard gingen we in ontspannen stap en liep Puzzel wat te dagdromen. Maar wat valt het ook verschrikkelijk tegen om alleen al op de juiste manier die leidsels vast te houden, laat staan zo lang. Of het er ooit van gaat komen? Ik weet het niet. Het is wel een droom van me om Drommel voor het wagentje te krijgen. Hij heeft een tijdje wat klachten met zijn voorbeen gehad maar het gaat nu uitstekend dus wie weet! Samen met Drommel de bossen in en racen maar….Maar je spant niet zomaar even in en gaat op pad! Wil ik dat goed doen zal er voor het koetsiersbewijs  geleerd moeten worden. Hebt u dat theorieboek weleens ingezien? Wat je toch allemaal weten moet! De leerlingen die ik gesproken heb verzuchten allemaal dat het verschrikkelijk moeilijk is. En als ik manlief dan zie studeren en oefenen dan geloof ik dat direct! Ik geloof dat ik op zoek ga naar een privé instructeur met ellenlang geduld en die zwijgpenningen aan neemt. 

José

Stuifzand

Stuifzand, zo heet het plaatsje waar we op 7 en 8 juni naar toe zijn geweest.

En stuiven deed het daar niet erg , wat het was een grote modderpoel.

En wat we daar deden zal ik jullie vertellen.

Er was namelijk een weekend voor trekpaarden en wel de Power Horse.

De trek paarden konden laten zie wat ze in hun mars hebben.

Zaterdag werd er de dressuur en de marathon gehouden en dat was niet

erg gemakkelijk in de modder maar ze hebben het wel gered de een was

sneller dan de ander .

Zondag werd de vaardigheid gereden , het weer was toe wat beter.

En het terrein was al mooi opgedroogd zodat de vaardigheid goed kon

worden gereden .

Daarna  was er Speel je Spel , het parcours mocht je op je eigen manier

rijden om zoveel mogelijk punten bij elkaar te rijden .

Tot slot lieten de paarden zich op het mooist zien , ze kwamen om

Beurt het terrein op rijden met een authentieke koets om zich aan ons te

presenteren.

Een zo wachten we op te prijs uitreiking .

En zoals altijd kom je overal bekenden tegen .zo waren er zo,n tien tal

leden van HARP.

Ik hoop dat zij er net zoveel van hebben genoten als wij wat dit is wel

wat anders dan onze paarden .

Gerrit en Jennie Beniers

Power Horse Competition Stuifzand 2007

Voor meer informatie:

www.powerhorsecompetition.nl

Hieronder volgt een greep uit de foto's die ik heb gemaakt, er staan er meer hier:

http://www.cig.canon-europe.com/a?i=mLlBJymrKE

Als je op diashow klikt komen ze allemaal in groter formaat voorbij

Programma Juli / Augustus

16 juli:  Zomercompetitie

18 juli: Campingrijden

23 juli: Bijeenkomst Driedaagse in manege Hoogenweg

24-25-26 juli: Driedagenrit

30 juli:  Buitenrit vanaf manege

1 aug: Camping rijden

6 aug: Oefenmarathon manege Hoogenweg

8 aug: Bouwvakrit Teun Mollen

9 aug: Campingrijden

13 aug: Zomer Competitie

18 aug Ned. Kamp. Autheniek

20 aug: Gastinistructie Adje Hammink

27 aug: Oefenmarathon manege Hoogenweg

3 sept: Carroussel rijden

Een paardenlippenzwak

Ik beken! Ik heb een enorme zwak voor paardenlippen! Waar de menner oog heeft voor het orenspel ben ik  bij de paardenlippen. Zoiets fascinerends vind ik dat.  Welbeschouwd zijn het de handen van de paarden.  Als ik in de wei kom begroet Puzzel me steevast door haar lippen rondom mijn vingers te leggen. Ze geeft me beleefd de hand.

Drommel heb ik geleerd “kusjes” te geven ter vervanging van het bijten wat hij deed. Drommel is erg fysiek, hij wil graag dicht bij je staan en flemen met zijn lippen op je lijf. Met zijn tong tussen zijn lippen “kust” hij mijn hand. Hij kan ook kusjes geven op mijn gezicht, en al vertrouw ik hem voor negentig procent, het blijft een Shetlander met streken! Dus dat doen we alleen als  hij in een hele goeie bui is. En heel voorzichtig! (lees: alert)

Nieuwe dingen worden altijd door beiden grondig geïnspecteerd en waar mogelijk tussen de lippen genomen.  Onlangs stond Puzzel in haar tuigage in de wei om te oefenen in het werkverkeer waar ze zo’n hekel aan heeft. Daar moest Drommel het zijne van weten! En wat je dan ziet is een klein manneke wat vraagt: “Wat heb jij daar?” Lipjes nieuwsgierig uitgestoken naar het tuig van Puzzel. De dagelijks terugkerende check van Puzzel of de voorraadschuur wel op slot is gedaan, stel je voor….         

Het touw waar je de knoop gemakkelijk uit haalt als daar geen anti paardenlippenfoefje op is toegepast. Maar ook dat knoopje aan je jas welke Drommel zo graag even vast houd als hij bij je staat. Drommel vertelt mij ook met zijn lippen hoe zijn humeur is. Een lekkere kleffe ‘kus’ en de muts staat goed. Maar een korte venijnige betekend dat de bokkenpruik op staat. Puzzel is een ster in het open maken van allerhande zaken met haar lippen. Van emmers met een strak deksel tot de paardensnoepjestrommel waar een deksel op zit. Je moet echt ogen voor en achter hebben bij haar en bij alles bedenken of het Puzzel proof is. Doe haar één keer iets voor en ze doet het je na!   Papegaai Drommel aapt Puzzel weer in alle talen na en voor je het weet kennen ze iets waar je niet blij van wordt.                                                                                                                                                                           

Op de manege hebben we het eens gezien, een paard wat rommelde met de sluiting van de deur.  Het was maar even en hop daar ging de deur open en ze stapte aarzelend naar buiten. Prachtig om te zien.  Ben je in het bezit van zo’n slimmerd ben je minder gezegend. 

Ieder paard heeft een andere mond. Van een strakke mond tot fladderende lip. Pas zagen we tijdens een authentieke rit een paard dat met haar onderlip fladderde. Heel die onderlip fladderde ze heen en weer. En een plezier dat ze daar in had! En ik niet minder. Eens heeft iemand me wijs gemaakt dat ze dat doen omdat er dan een stofje in de hersenen vrij komt waar ze zich prettig bij voelen. Of dit een fabel is of niet? U mag het zeggen! In elk geval was dit een blij paard. Ze stapte vrolijk voor Erik Eshuis langs die met verve het publiek attendeerde op het orenspel van het paard. Ik heb me een hoedje gelachen! Kennelijk deelt dhr. Eshuis mijn lippenpassie niet.   

Het mooist vind ik ze als ze volle lippen hebben met een ronde dikke kin. Door het gewicht van de kin komt die lip iets naar buiten hangen, wat een koddig gezicht!

Dus, mocht u eens iemand zien die helemaal in een deuk ligt zonder aanwijsbare reden? Dan ben ik het waarschijnlijk en ik  lach u niet uit, maar heb pret met mijn paardenlippenzwak.

José

Programma Juni/Juli

2 juni: Jubileumavond HARP

4 juni: Kegeltjes rijden, aanvang 19.00 uur

11 juni: Buitenrit vanaf de manege, aanvang 19.00 uur

18 juni: Gastles Gerrit Beniers

25 juni: Zomercompetitie

2 juli: Rit vanaf fam. Beniers Arrien, aanvang 19.00 uur.

9 juli: Kegeltjes rijden, aanvang 19.00 uur.

11 juli: Camping rijden

16 Juli: Zomer Competitie

18 juli: Camping Rijden

23 juli: Gezellig samenzijn in de manege

24-25-26 juli: Meerdagenrit

30 juli: Buitenrit vanaf manege, aanvang 19.00 uur

1 aug: Camping rijden

8 aug: Bouwvakrit vanaf Teun Mollen

9 aug: Camping rijden

De Puzzel relatie

Dat we beoordeeld worden en beoordelen op eerste indruk, uiterlijk, is zo menselijk als wat. Ik raak er dan ook niet meer van de wijs van als me dat (weer)  eens overkomt. Soms komt het voor dat de eerlijke medemens het opbiecht en kunnen we er samen om lachen.

Dieren ver en beoordelen ook op uiterlijke kenmerken. Soms leidt dat tot vervelende situaties waarbij enige uitleg wenselijk is maar waar niet altijd gelegenheid of begrip voor is.

Met twee honden die door een verleden een gebruiksaanwijzing hebben worden we daar nog wel eens mee geconfronteerd.

Dieren beoordelen je niet op je uiterlijk maar op je houding, wat straal je uit, wat vertel je mij.

Zo ook onze Puzzel. Puzzel was heel duidelijk; manlief was haar liefde op het eerste gezicht.

Het eerste contactmoment tussen hen twee bestond uit haar hoofd op zijn borst te leggen. Een zeer indrukwekkend schouwspel tussen mens en dier die elkaar niet kenden.

Dat ik daar bij hoorde en haar helemaal geweldig vind was soms zelfs een beetje vervelend. Ze was in staat me letterlijk aan de kant te duwen als manlief achter me aan kwam.

Ze herkende ook als eerste de auto van hem en kon een zwaar teleurgestelde blik toewerpen als ik daar uit stapte. Ach, het was ook wel gemakkelijk als ik kwam want ik kon ook voor eten zorgen. Ze gaf me wel aan waar alles stond en wat madame wenste.

Af en toe was ik best een beetje jaloers als ze manlief weer innig begroette en me nuffig aan keek met een blik van “wat kom jij doen?”. Ze accepteerde me en liet zelfs af en toe een knuffel toe.

Toch kan ik nu in voltooid verleden tijd spreken. Langzamerhand is de band met Puzzel verbeterd. Zoals ik dat ook bij de wantrouwende medemens doe, heb ik haar de tijd gegeven me te leren kennen. Hoe ze ook over me dacht, ik ben in de rangorde hoger dan zij is en dat heeft ze maar te accepteren. Dus waar nodig corrigeer ik haar en ik blijf in communicatie met haar. Langzamerhand ontstond er een innigere band. Die begon tijdens de hengstige periodes van Puzzel. “Vrouwen onder elkaar gevoel” zal het geweest zijn.

Puzzel is tijdens haar hengstigheid  erg knuffelig. Ze komt dan uit haar zelf naar me toe en is gelijk een

600 kilo

grote teddybeer. Kriebel me even hier en kriebel me even daar…oh wat hebben we het fijn samen…

Ze weet het je allemaal wel te vertellen. In het begin kon ik daar helemaal lyrisch van thuis komen, “ik heb weer een super knuffel moment gehad met Puzzel, ze deed zó lief…”.

“Is ze weer hengstig?” was de reactie daarop dan. ’t Kon me allemaal niets schelen het begin was er!

Die geweldige Puzzel momenten breidden zich langzaam uit. Onze band wordt steeds beter. Natuurlijk komt het niet (alleen) van onze knuffel momenten, maar door mijn duidelijkheid en consequent zijn. Ze mag zichzelf heel wat vinden maar als één van ons in de wei komt zijn wij de baas en heeft ze te luisteren.

Ik durf van mezelf te zeggen dat ik consequent ben, eerlijk maar recht voor de raap. Manlief is wat zachter en daardoor soms niet duidelijk genoeg.

Uit duidelijkheid ontleent een dier veiligheid. En niet alleen dieren…

Ik kan er super van genieten als ze me laat merken me te accepteren als hogere in rang.

Al is en blijft het een trien van de eerste orde, zelfs dat is genieten.

Het kenmerkt ook wel de manier waarop wij met onze dieren omgaan. Open en eerlijk en het dier mag zoveel mogelijk dier blijven. Hoe gedomesticeerd ze dan ook zijn.

In welke relatie dan ook, met mens of dier, soms moet je even met elkaar ‘sparren’ om tot communicatie te komen. Sta eens even stil bij de relatie met je dier. Communiceer je met je lijf?

Eerste buitenrit 2007 geslaagd!

Op, zonovergoten, zaterdag 28 april werd de eerste buitenrit van dit jaar georganiseerd door familie Grootoonk. Rond half tien stond de wei naast het huis vol met auto’s en trailers.

Het leek wel een concours! Iedereen werd verwelkomt met een, door mw. Grootoonk vers gezet, bakkie koffie. En even na tienen gingen 23 span paarden en ca. 75 personen op weg voor de eerste buitenrit vanuit Ebbenbroek.

De route ging richting Duitsland, eerst door de bossen, richting NAVO depot in Itterbecke. Bij het NAVO depot aangekomen werd er een rondje gemaakt over het terrein waar Hennie van der Most al een paar bunkers om heeft laten bouwen tot heuse vakantiewoningen.

Ook was er een bunker te bewonderen welke omgetoverd was tot overdekte camping.

Het was een prachtige plek om te mennen en te genieten. Rond de middag genoten de paarden van hun verdiende rust, zoveel mogelijk in de schaduw, en werd de inwendige mens voorzien van, onder andere, een overheerlijke kop soep van Herman en Minni Meier. Overal was aan gedacht want we konden gebruik maken van de toilet faciliteiten en de paarden te drinken geven. De terug weg liep via het mooie Wielen, waar genoten werd van de prachtige omgeving en het prachtige weer.

Bij de “Voederkribbe” werd er gestopt voor een ijsje. Rond drie uur was iedereen weer terug aan de Grote Kattendijk, waar iedereen het met elkaar er over eens was:

Het was een prachtige maar ook zeer geslaagde en gezellige dag!

Familie Grootoonk, het was prima geregeld, zeer hartelijk bedankt!

Van aso bak naar voetballende rolmops

Als nieuwbakken eigenaren van twee paardjes vergaren we alle informatie die we maar krijgen kunnen over paarden. In de hondenwereld is er veel beschreven over de hondentaal.

In de paardenwereld  blijken er ook diverse mensen zich in verdiept te hebben. Emiel Voest is een bekende paardentaal kenner. Zijn tactiek en aanpak spreken me dan ook erg aan.

Maar met lezen ben je er nog niet.

In de praktijk had ik het geregeld aan de stok met Drommel. Shetlanders staan dan wel bekend als eigenwijs en hardnekkig, deze shet was een regelrechte aso bak aan het worden! Als het mijnheer niet zinde kwamen de achterbenen direct de lucht in! Volgens de paardentaal kenner was het noodzaak hem in dit geval onmiddellijk een schop terug te geven. Dat doet zijn roedelgenoot in de natuur ook. Met een enorme brok in mijn keel heb ik dat eens gedaan. Het leverde niet meer op dan een nog nijdigere pony en een verschrikkelijk schuldgevoel voor mij. Slaan en schoppen van dieren is voor mij uit den boze!

Ook de communicatie met Puzzel kon wel wat verfrissing gebruiken. En zo surften we het internet af op zoek naar een leuke cursus om met de paarden te gaan ondernemen.

En zo kwamen we in aanraking met Petra van “Equixantos”. 

Petra geeft cursussen voor mens en paard om elkaar beter te leren begrijpen en de samenwerking onderling soepeler te laten verlopen. Eerst maar eens wat informatie opgevraagd. Dat sprak ons allebei aan, dus toen via de mail en telefonisch contact gehad. Toen de afspraak was gemaakt informeerde ik op de valreep Petra nog even dat wij niet van die poetsers zijn die de paarden onder de dekens hebben staan. Onze Puzzel en Drommel komen zo uit de wei mee en als dat inhield dat ze net hadden liggen rollen kwamen ze zwart mee. Een paard is bij ons gewoon paard. Gelukkig juichte Petra dit toe. Vier dagdelen zijn we met onze paardjes naar de cursus geweest. En wat heeft ons dat veel opgeleverd!

Bij aankomst konden de paarden lekker buiten lopen en onder het genot van een kop koffie kregen wij theorie les in het “Free style”. Vrij vertaald, op een natuurlijke manier communiceren en omgaan met je paard. 

Wat ik nooit meer zal vergeten is die verbaasde blik van beide paarden toen Petra als eerste met hen aan de slag ging. Je zag ze denken: Verrek die spreekt mijn taal!

We hebben er ontzettend veel van geleerd en zullen nog steeds heel veel fouten maken in de omgang met onze paarden, maar de basis is oké. Daar ben ik zeker van. Het resultaat ervan loopt in de wei. Ik had nooit durven dromen zo’n goede band met Drommel te krijgen.

Het is een geweldige lieve en open pony gebleken. We begrepen elkaar alleen niet en Drommel kan dat niet uit staan en maakt daar misbruik van. Al blijft het een shetlander hoor, en is hij soms zo koppig als een ezel. Door, soms letterlijk, stil te staan bij wat hij mij wil vertellen komen we samen een heel eind. Ik ga geregeld met hem aan de wandel en dan oefenen we de oefeningen die we geleerd hebben. Ook bedenk ik geregeld iets nieuws want slim als hij is, is het snel saai aan het worden en is het volgens Drommel tijd voor ondeugd! Hij verraad zichzelf dan want uit zijn ondeugd bijt hij me zachtjes (!!!) in de vingers.

Een teken van verveling. Aan het einde van de wandeling is hij vaak moe en gaat dan met vier hoefjes in de ankers. De ezel!

Het meest gezellige vind hij als ik in de wei bij hem kom zitten, “samen keutelen” noem ik dat. Je kunt alles aan hem kwijt, al kauwend op een knoop van de jas of flemend met zijn lippen op je benen luistert hij aandachtig. En geloof me, hij vertelt het aan niemand door!

Gisteren hebben we met hem gevoetbald!  Prachtig vind hij dat. Wij schoppen de bal weg en die kleine dikke rolmops holt er achter aan. (Ja, hij is te dik….)

Volop genieten is dat, voor beiden! Er zullen er zijn die me straal voor gek verklaren.

En ook als we samen aan de wandel zijn krijgen we de gekste reacties. ’t Zal ook best een vreemd gezicht zijn. Af en toe loopt mijn zus met haar hond ook mee en wandelen we met z’n vieren.

Een shetlander met een rottweiler. ’t Gaat allemaal goed en Drommel vind het fantastisch!

Alleen vind hij het wel vreemd dat “dat paard” niet met hem spelen wil!

En die cursus? Daar gaan we het vervolg ook van doen!

José

Programma april/mei

April

  9  april   Pasen  ( geen menles )

16 april    lezing door Gerrit Haakmeester

23 april    menles groep 2

28 april    eerste buiten rit

30 april    koninginnedag

Mei

7   mei   buitenrit van de  manege door G. Ramaker

12  mei  buitenrit

14 mei   kegeltjes rijden

19 mei   Arrrien familie rit Beniers

21 mei   zomercompetietie

26 mei   wedstrijd bij manege Hoogenweg

28 mei   pinksteren